Բլոգի Արխիվ

Վանաձոր – Երեւան ՝ հեծանիվներով

Բարեւ՛: Այսօր ես ձեզ կպատմեմ, թե ինչպես ես ու ընկերս՝ Բակուր Քոչարը, հեծոներով հասանք Երեւան՝ մասնակցելու հեծանիվների առաջին կայանատեղիի բացմանը եւ «Հեծանիվ + » – ի ժողովրդի հետ Երեւանի փողոցներով պտտվելու համար:

Նախ ուրեմն սկսեմ նրանից, թե ինչպես ծագեց այդ խելագար միտքը: Խելագար, քանի որ ողջամտությունն այդ պահին թույլ չէր տա գիշերվա 3 – ին ճանփա դուրս գալ այն դեպքում, երբ հեծանիվդ կահավորված չի ոչ մի տեսակի լուսարձակներով, դու չգիտես, թե երբ եւ որտեղ ինչ կպատահի այդ ժամին,  յուրաքանչյուր վայրկյան կարող ես ենթարկվել թափառաշրջիկ շների, ինչ-որ վատ մտադրություններով լի ուղեղով մարդկանց, ինչու չէ նաեւ գայլերի անսպասելի հարձակմանը, էլ չեմ ասում ավտոմեքենաների հետ հնարավոր բախումների մասին… եւ այլն:

Ուրոմն ամսի 7-ի գիշերն էր, երբ ընկերս ասաց ,որ ուզում է գնալ Երեւան՝ հեծանիվների կայանատեղիի բացմանը մասնակցելու: Ես էլ որոշեցի միանալ իրեն, բայց կային որոշ խնդիրներ՝ կապված տրանսպորտի հետ: Երկար քննարկելով գնալու բազմաթիվ տարբերակներ՝ մենք պատահական կանգնեցինք հեծանիվներով գնալու տարբերակի վրա: Ու այդ գիժ գաղափարից հետ կանգնել չէր լինի: Մի քանի րոպեի ընթացքում ամեն ինչ պատրաստեցինք ու ճանապարհ ընկանք:

Որ ճիշտն ասեմ, սկզբում մի քիչ վախ ու լարվածություն կար, բայց քանի գնում, էնքան ավելի էր մեծանում Երեւան հասնելու ցանկությունը: Մի ուրիշ զգացողություն ա , երբ դու մենակ ես փողոցում, կռուգոմ մութ ա , ու ոչ մեկ քեզ չի խանգարում: Ու էդ ամեն ինչը միախառնվել էր իրար, ու էներգիան խեղդում էր մեզ: Այ տենց մի շնչով հասանք մինչեւ Սպիտակ: Սպիտակում մի քիչ սով զգացվեց, կանգնեցինք մի փռի մոտ, լավաշ գնեցինք, կերանք մի քիչ ու նորից ճամփա:

Եւս մի քանի կիլոմետր, ու արդեն զգացվում էր գիշերվա մթության ճնշող ուժը: Դրանից էլ սկսեց հոգնածությունն ու նաեւ մի քիչ հիասթափություն: Բայց արդեն էլ ինչ հետ կանգնել, արդեն մոտ 40 կմ եկել էինք ու եթե անգամ որոշեինք հետ գնալ, դա կստացվեր եւս 40 կմ, իսկ դա արդեն նշանակում էր, որ միմիայն առաջ, քանի որ եւս 40 կմ առաջ գնալով մենք կհասնեինք համարյա Աշտարակ: Որոշեցինք մի քիչ քայլելով գնալ: Արդեն լուսանում էր, ու տրամադրությունն էլ ինքնաբերաբար բարձրանում էր: Մոտ մի ժամ դանդաղ քայլելուց հետո հասանք մեզ հայտնի «перевал»-ներին: Անչափ ցուրտ էր. հաստատ 0-ից ցածր էր, ու էդ ցրտին քշելն արդեն մի քիչ խելքին մոտ չէր, քանի որ մոտ 7 կմ անընհատ բարձրանալը նշանակում է վերջ տալ ամեն ինչին եւ մնալ հենց այդտեղ: Չէինք ցանկանում ամբողջ ուժը վատնել այդ մի քանի կմ-ի վրա եւ որոշեցինք դիմել “автостоп” տարբերակին:  Մեզ օգնության հասավ տարիքով մի մարդ՝ իր “УАЗ” մակնիշի մեքենայով եւ մեզ հանեց վերեւ եւ հասցրեց մինչեւ Ապարան (10 կմ):

Քանի որ մեզ էլ չէր սպառնում մինուսային ջերմաստիճանը, մենք հրաժեշտ տվեցինք այդ մարդուն եւ նորից ճանապարհ ընկանք: Մի տեսակ զարմանալիորեն հեշտ էինք ու արագ էինք ընթանում Ապարանից հետո: Չնայած որ բարձրանում էինք, բայց թեթեւ էինք զգում մեզ: Մի խոսքով Ապարանից մինչեւ Աշտարակ մենք չքշեցինք, այլ սլացանք: Կայծակնային արագությամբ անցանք այդ 25կմ-ը, կարծես նոր էինք տնից դուրս եկել: Աշտարակում արդեն ամեն ինչ պայծառ ու արեւոտ էր: Թեթեւացրինք հագներիս եղածը, մի քանի նկար արեցինք ու նորից ճամփա ընկանք: Ճանապարհի այդ վերջին հատվածը ուղղակի հաճելի զբոսանքի վերածվեց: Առաջին անգամն էր, որ այդքան մեծ երթեւեկության մեջ էի հեծանիվ քշում: Հեռաքրքիր էր պատահած ամեն բան:

Երեւան մտնելու պահն ամենահիշարժանն էր ինձ համար, երբ ես գոռացի «Yeaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!!! Ստացվեեեեեեեեեեեց, մենք դա արեցինք, ՈՒռաաաաաա…»: Երեւանի մեջ արդեն զգուշությունը կրկնապատկվեց, քանի որ առաջին անգամն էի երթեւեկում մեծ փոխոցներով ու խառը – մառը թրաֆիկով:

Վերջապես հասանք մեր վերջին կանգառին՝ «ՀՎԶ» հեծանիվների արհեստանոց, որտեղ որտեղ հավաքվել էին «Հեծանիվ +» հ/կ -ի հեծանվորդները եւ պատրաստվում էին ուղեւորվել դեպի ԵՊՀ՝ բացելու հեծանիվների առաջին կայանատեղին: Մեզ տեսնելուց իհարկե զարմացան բոլորը. անսպասելի էր բոլորի համար մեզ տեսնել հեծանիվներով: Բոլորին բարեւելուց ու մի քանի բառ փոխանակելուց հետո բոլորով ճամփա ընկանք:  Մոտավորապես մի 25 հոգանոց շարասյունով հաճելի «զբոսանք» արեցինք Երեւանի մի քանի փողոցներով, մտանք նաեւ Մաշտոցի այգի: Այգում դեռ շատ մարդ չկար այդ պահին, միայն ոստիկաններ ու բանվորներ էին: Նկարվեցինք այգում ու շարժվեցինք դեպի ԵՊՀ, որտեղ մեզ էր սպասում հեծանիվների կայանատեղին: Հանդիսավոր կերպով բացեցինք կայանատեղին, մի քիչ մնացինք այնտեղ ու հետ եկանք:«Առագաստ» սրճարանի կողքի այգում մի քիչ հանգստցանք, կերանք «Հեծանիվ +» ի հյուրասիրած պոնչիկները եւ նորից եկանք Մաշտոցի այգի: Այգին արդեն մարդաշատ էր: Մի խոսքով, երկար բարակ չպատմեմ ամեն վայրկյանը,  քանի որ այգում միշտ նույն կայֆ ու հավեսով մթնոլորտն է, եթե ուզում եք զգալ ու վայելել, ապա գնացեք  ու միացեք այն մարդկանց, ովքեր շուրջ 2 ամիս է պայքարում են այգու համար:

Այդ օրը մեզ իր տանը հյուրընկալեց մի շատ լավ ընկեր՝ Արթուրը, ում մեր կողմից մեծ շնորհակալություն՝ հյուրասիրության ու ջերմ դիմավորելու ու ճանապարհելու համար:

Այս ճանապարհորդությունը ինձ մեջ ավելացրեց վստահությունը՝ սեփական ուժերի նկատմամբ: Ցույց տվեց, որ անհնարին ոչ մի բան չկա. ուղղակի մեծ ցանկություն է պետք: Իմ մեջ ջարդվեց եւս մի «Չեմ կարող»: Լիքը- լիքը դրական էմոցիաներով լցրեց ներսս: Մնացածին էլ առիթ տվեց նախանձելու, ոգեւորվելու, զարմանալու ու հիանալու:Չեմ փոշմանել, որ գնացել եմ այս քայլին ու ավելի հեռուն գնալու մտքեր են առաջացել, որոնց մասին կիմանաք շուտով ու լավ կլինի, որ նաեւ միանաք:

Ահա եւ եկավ վերջն իմ պատմության, եւ քանի որ ամեն մի բանի ավարտ մի այլ բանի սկիզբ է, ես ձեզ խոստանում եմ նորանոր արկածներ:

Նկարեց Բակուր Քոչարը

Անեկդոտ սատանայի ժողովի մասին

Վերջին օրերին համացանցում եւ այլուր թեժ քննարկումներ են գնում Մաշտոցի այգու պաշտպանության նստացույցի ու մնացած ակցիաների ակտիվիստ Բայանդուր Պողոսյանի, ով մի քանի օր առաջ հացադուլ էր հայտարարել այգու պաշտպանության համար,  անձնական կյանքի, նրա գաղափարների վերաբերյալ: Մասնավորապես նրա սատանիստական հակումների մասին հնչում էին տարբեր կարծիքներ,անգամ վիրավորական խոսքեր: Ոմանք էլ , այդ թվում նաեւ ես, շատ նորմալ էինք ընդունում այն փաստը, որ նա այնպիսին չի, ինչպիսին մեծամասնությունն է, ու ընդհանրապես, այս պայքարում մարդիկ ներգրավված են այնքանով, որքանով նրանք հանդիսանում են ՀՀ քաղաքացիներ ու ունեն հավասար իրավունքեր: Ասյտեղ մեզ բոլորիս համախմբում է մի նպատակ ու մի գաղափար, մենք պայքարում ենք անօրինականություններիդեմ, մենք բնություն ենք պաշտպանում, մենք պաշտպանում ենք մեր իրավունքները, որոնք ամեն քայլափոխի ոտնահարվում են: Ու այդ պայքարում ներգրավված են տարբեր տիպի , տարբեր նախասիրություների , տարբեր կրոնական ու քաղաքական հայացքների տեր մարդիկ, բայց նրանք այդ ամեն ինչը մի կողմ դրած՝ փորձում են օգուտ տալ երկրին ու հասարակությանը:

Իսկ ահա նրանք, ովքեր ցանկացան ու ցանկանում են բիծ գցել այդ ամենի վրա եւ գտնում են, որ սատանիստները բարի գործ չեն անում, փորձում են ճնշել հասարակ քաղաքացիներին, նրանց համար մի անեկդոտ եմ ներկայացնում, որում պարզ երեւում է, որ իրական չարագործներն ու ձեր ասած «սատանաները» Բայանդուրի նման հասարակ քաղաքացիները չեն ու մյուս սատանիստները, այլ…… չեմ երկարում, կարդացե՛ք, կհասկանաք:

***

Մի օր սատանան իր մոտ է կանչում Կառավարչյանին, Օրենսդրյանին եւ Ղեկավարյանին՝ տեղեկանալու նրանց ծրագրերի մասին:

Սկսում է Օրենսդրյանից՝

սատանա – Ինչ ես՞ մտածել հայերի հարցը վերջնականապես լուծելու ուղղությամբ:

օրենսդրյան -  Դե այնպիսի օրենքներ ենք մտածել, որ մարդիկ ստիպված կթողնեն-կգնան երկրից, իսկ մյուս օրենքով մենք նրանց գնալու համար ֆինանս ու փաստաթղթեր կտրամադրենք, այդպիսով կլուծենք այդ հարցը մեկընդմիշտ:

սատանա – Ապրե՛ս, լավ բան եք մտածել, իմ պլանների մեջ կար դա… լավ ես աշխատում:

Օրենսդրյանին  լսելուց հետո դիմում է Կառավարչյանին

սատանա -  Դու ինչ կասես, կառավարությունն ինչ՞ բանի է:

կառավարչյան – Դեեեեե, մենք էլ հարկերն ենք բարձրացրել, ապրանքների գներն ենք ավելացրել, մանր-մունր բիզնեսներին էլ ենք անգամ նեղում, հետզհետե մարդիկ սովից կամ կմեռնեն, կամ էլ տուն-տեղ կծախեն ու կգնան ստեղից, դե Օրենսդրյանն էլ իրանց առոք-փառոք կվտարի:

սատանա – Մդաաաաաա, լավ ա լավ ա, չեմ սխալվել քո ընտրության հարցում:Շարունակի՛ր:

Հերթը հասնում է Ղեկավարյանին՝

սատանա – Դե հիմա դու ասա, երկրի ղեկավարն ես, տեսնեմ դու ինչ ես պլանավորել:

ղեկավարյան – Արի՛, ականջիդ ասեմ, ամոթ ա, բարձրաձայն չեմ ուզում ասել:

Սատանան ականջը մոտեցնում է, ու ղեկավարյանի քչփչոցից միանգամից վախեցած խաչակնքում ա, թե` մեղա քեզ, Տեր Աստված: :Ճ

***

Հ.Գ. մաս առաջին:  Եթե որեւէ մեկը քեզ նման չի, դա չի նշանակում, որ ինքը սխալ ա, կամ էլ մեղավոր:

Հ.Գ. մաս երկրորդ:   Եթե օգուտ չեք կարողանում տաք, ապա մի՛ խանգարեք:

Հ.Գ. մաս երրորդ:       Սատանա կա քաղաքում, բայց ոչ Մաշտոցի պուրակում: Իսկ եթե ուզում եք իմանալ թե որտեղ, խնրեմ , միացե՛ք մեզ , մենք շուտ-շուտ ենք երթով գնում այնտեղ, ձեզ էլ կտանենք…

Միացե՛ք Մաշտոցի այգու պահապաններին

Նկարը՝ Սիրանուշ Բաղդասարյանի

Ընդամենը մեկ ժամ առաջ համացանցում մի տեղեկություն տարածվեց, որ Մաշտոցի այգում նստացույց անող մեր ընկերներին չեն թույլատրել տոպրակներ կախել գլխավերեւում՝ տեղացող ձնից պաշտպանվելու համար։ 3 հոգի մոտեցել եւ սպառնացել է նրանց եւ պահանջել հանել տոպրակները։ Մերոնց մերժումից հետո այդ 3-ը կանչել են հարակից սրճարանի ոստիկաններին, որոնք նույնպես փորձել են ճնշում գործադրել մերոնց վրա։

Հիմա տեղեկություններ կան , որ մարդու իրավունքների պաշտպանի միջոցով հասել են նրան, որ տոպրակները մնան , քանի որ նստացույց անողներին թույլատրվում է։

Կարծես այսօր սկսվել է հիմնական բախումը, քանի որ վերջին մի քանի օրվա ընթացքում բոլորը սպասողական վճակում էին։ Բոլորը սպասում էին, թե Երեւանի քաղաքափետ պարոն-տարոն Մարգարյանն ինչ արձագանք կտա այս անօրինականությանը։ Երեկ քաղաքապետի հետ հանիպումից պարզ դարձավ, որ լավ մարդ չկա այնտեղ․ Քաղաքապետը իր չարաբաստիկ որոշումից հետ կանգնողը չի։ Դե իհարկե, դա էլ հենց պետք էր գազազած «Բուծիկատերերին»։ Հիմա նրանց լեզուն այսպես ասած երկար է, ու նրանք ամեն գնով փորձում են գործը հասցնել ավարտին։ Սկսել են ամենաթույլ կողմից- փորձում են ցրտի կամ ձյան ֆակտորն օգտագործել, սպառնալ՝ մերոնց «վրա մարդ բերելով»․․․․ Բայց դե մենք հոմ էդքան թույլ  չենք,  ավելին՝ մենք շատ ուժեղ ենք, թե՛  ֆիզիկապես, թե՛ հոգեպես (ԴՈՒԽՈՎ) , թե՛  խելքով եւ թե՛ հավատով։

Բոլորին կոչ եմ անում անհապաղ մեկնել Մաշտոցի այգի։ Սա բոլորիս հարցն է՝ անկախ նրանից, թե ով որտեղ է ապրում, ով որ քաղաքից ա։ Մենք ենք մեր եկրի տերը։ ՄԵՆՔ։ Եթե այսօր դեմ չկանգնենք, ապա վաղը մի ուրիշ այգի էլ կփչացնեն, հետո մի ուրիշն էլ կփչացնեն։ Էդպես փչացնելով կգան մինչեւ մեր գլխներին հասնեն։ Դրա համար էլ չենք սպասում – ԳՆՈՒՄ ԵՆՔ ՄԱՇՏՈՑԻ ԱՅԳԻ!!!

Տեղեկություններին կարելի է հետւել հիմնականում ֆեյսբուքյան հետեւյալ խմբերում՝

«ԹՌՉԿԱՆ» քաղաքացիական նախաձեռնություն

Փրկենք Թեղուտը – Save Teghut

Թվիթթերով հասանելի է #OccupyMashtotsPark հեշթեգը

Ինչպես նաեւ ինտերնետ սթրիմի միջոցով՝ ուղիղ հեռարձակում LiveStream