Բլոգի Արխիվ

Անեկդոտ սատանայի ժողովի մասին

Վերջին օրերին համացանցում եւ այլուր թեժ քննարկումներ են գնում Մաշտոցի այգու պաշտպանության նստացույցի ու մնացած ակցիաների ակտիվիստ Բայանդուր Պողոսյանի, ով մի քանի օր առաջ հացադուլ էր հայտարարել այգու պաշտպանության համար,  անձնական կյանքի, նրա գաղափարների վերաբերյալ: Մասնավորապես նրա սատանիստական հակումների մասին հնչում էին տարբեր կարծիքներ,անգամ վիրավորական խոսքեր: Ոմանք էլ , այդ թվում նաեւ ես, շատ նորմալ էինք ընդունում այն փաստը, որ նա այնպիսին չի, ինչպիսին մեծամասնությունն է, ու ընդհանրապես, այս պայքարում մարդիկ ներգրավված են այնքանով, որքանով նրանք հանդիսանում են ՀՀ քաղաքացիներ ու ունեն հավասար իրավունքեր: Ասյտեղ մեզ բոլորիս համախմբում է մի նպատակ ու մի գաղափար, մենք պայքարում ենք անօրինականություններիդեմ, մենք բնություն ենք պաշտպանում, մենք պաշտպանում ենք մեր իրավունքները, որոնք ամեն քայլափոխի ոտնահարվում են: Ու այդ պայքարում ներգրավված են տարբեր տիպի , տարբեր նախասիրություների , տարբեր կրոնական ու քաղաքական հայացքների տեր մարդիկ, բայց նրանք այդ ամեն ինչը մի կողմ դրած՝ փորձում են օգուտ տալ երկրին ու հասարակությանը:

Իսկ ահա նրանք, ովքեր ցանկացան ու ցանկանում են բիծ գցել այդ ամենի վրա եւ գտնում են, որ սատանիստները բարի գործ չեն անում, փորձում են ճնշել հասարակ քաղաքացիներին, նրանց համար մի անեկդոտ եմ ներկայացնում, որում պարզ երեւում է, որ իրական չարագործներն ու ձեր ասած «սատանաները» Բայանդուրի նման հասարակ քաղաքացիները չեն ու մյուս սատանիստները, այլ…… չեմ երկարում, կարդացե՛ք, կհասկանաք:

***

Մի օր սատանան իր մոտ է կանչում Կառավարչյանին, Օրենսդրյանին եւ Ղեկավարյանին՝ տեղեկանալու նրանց ծրագրերի մասին:

Սկսում է Օրենսդրյանից՝

սատանա – Ինչ ես՞ մտածել հայերի հարցը վերջնականապես լուծելու ուղղությամբ:

օրենսդրյան –  Դե այնպիսի օրենքներ ենք մտածել, որ մարդիկ ստիպված կթողնեն-կգնան երկրից, իսկ մյուս օրենքով մենք նրանց գնալու համար ֆինանս ու փաստաթղթեր կտրամադրենք, այդպիսով կլուծենք այդ հարցը մեկընդմիշտ:

սատանա – Ապրե՛ս, լավ բան եք մտածել, իմ պլանների մեջ կար դա… լավ ես աշխատում:

Օրենսդրյանին  լսելուց հետո դիմում է Կառավարչյանին

սատանա –  Դու ինչ կասես, կառավարությունն ինչ՞ բանի է:

կառավարչյան – Դեեեեե, մենք էլ հարկերն ենք բարձրացրել, ապրանքների գներն ենք ավելացրել, մանր-մունր բիզնեսներին էլ ենք անգամ նեղում, հետզհետե մարդիկ սովից կամ կմեռնեն, կամ էլ տուն-տեղ կծախեն ու կգնան ստեղից, դե Օրենսդրյանն էլ իրանց առոք-փառոք կվտարի:

սատանա – Մդաաաաաա, լավ ա լավ ա, չեմ սխալվել քո ընտրության հարցում:Շարունակի՛ր:

Հերթը հասնում է Ղեկավարյանին՝

սատանա – Դե հիմա դու ասա, երկրի ղեկավարն ես, տեսնեմ դու ինչ ես պլանավորել:

ղեկավարյան – Արի՛, ականջիդ ասեմ, ամոթ ա, բարձրաձայն չեմ ուզում ասել:

Սատանան ականջը մոտեցնում է, ու ղեկավարյանի քչփչոցից միանգամից վախեցած խաչակնքում ա, թե` մեղա քեզ, Տեր Աստված: :Ճ

***

Հ.Գ. մաս առաջին:  Եթե որեւէ մեկը քեզ նման չի, դա չի նշանակում, որ ինքը սխալ ա, կամ էլ մեղավոր:

Հ.Գ. մաս երկրորդ:   Եթե օգուտ չեք կարողանում տաք, ապա մի՛ խանգարեք:

Հ.Գ. մաս երրորդ:       Սատանա կա քաղաքում, բայց ոչ Մաշտոցի պուրակում: Իսկ եթե ուզում եք իմանալ թե որտեղ, խնրեմ , միացե՛ք մեզ , մենք շուտ-շուտ ենք երթով գնում այնտեղ, ձեզ էլ կտանենք…

Հույսի մեկ րոպե…

Այս օրը մեր օրացույցներում նշված է սև գույնով… 1 րոպե լռություն…

Այսօր լրանում է 1988 թվականի Սպիտակի ավերիչ երկրաշարժի 23-րդ տարելիցը: 23 տարի խավար և վախ՝ ապագայի հանդեպ, այն մարդկանց սրտերում, որոնք վերապրեցին այդ դաժան օրերը: Որքա՜ն անմեղ զոհեր… կարելի է այստեղ հիշել հայտնի երգի բառերը՝ «ու՞ր էիր Աստված…»:

Հայ ժողովուրդը բազմիցս ապացուցել է իր տոկուն, կայուն և ամրակուռ կեցվածքը, որը դարերի ընթացքում չկարողացան ծնկի բերել ճղճիմ դահիճները: Հյուծված Խորհրդային Հայաստանը, թվում էր, թե չի դիմանա այս հարվածին: Սակայն հայ ազգը ապրեց, դիմացավ և վիշտն ու կորուստը սրտում՝ ի լուր աշխարհի հայտնեց, որ կա, գոյություն ունի և միշտ էլ ունենալու է, որ մեր ազգը պատրաստ է ծնել նոր Չարենցներ և Կոմիտասներ, որ մեր կիրակիները դեռ մատուցելու են պատարագներ…

Փառք Աստծուն, փառք բոլորին, փառք նրանց, ովքեր այդ օրհասական պահին մեր կողքին էին, ովքեր փաշու ու ծխի մեջ, սեփական կյանքը վտանգելով, փորձում էին վառ պահել հայ օջախների կրակն ու հույսը:

Այո՛, մենք ապրեցինք, մենք դիմացանք… որովհետև մեզ հայ են ասում…

Բոլորդ Ձեր մեկ մոմը վառե՛ք և աղոթե՛ք առ Աստված, աղոթե՛ք այն մանուկների համար, ովքեր չիմացան կյանքն ինչ է, աղոթե՛ք նրանց համար, ովքեր իմացան կյանքն ինչ է՝ չցանկանալով, նրանց համար, ովքեր դեկտեմբերի 7-ին չհասցրին պատմել իրենց տնային առաջաջադրանքը, նրանց համար, ովքեր կան, Ձեր կողքին են, հայ ժողովրդի համար, որ եղել է և կա… և միշտ կլինի…

Ճշտի բլոգից