Բլոգի Արխիվ

Նամակ Արմենին (23.12.2006)

Բարեւ,

Այսօր ամենամոտ ընկերներիցս մեկը՝ Արմենը, իր սենյակում գտել է  մի նամակ, որը ես իրեն եմ ուղարկել, երբ 6 ամսվա

Մեհրաբի զորամասը (2006 – 2008) – Մոս Աթյան

ծառայող էի: Անցել է 6 տարի, ու այսօր կարդալուց ինքս ինձ վրա զարմանում եմ, միթե ես եմ գրել սա: Շատ եմ ուրախանում, որ հնից մի բան ա պատահական գտնվում ու լավ հուշեր ա արթնացնում: Այս նամակը դրանցից մեկն ա: Մի պահ վերհիշեցի էդ թվերը, Ռոքի հանդեպ ունեցած ֆանատիզմը, բանակային ահավոր լեքսիկոնն ու լիքը-լիքը էլի բաներ: Մի խոսքով, կարդացեք խնդրեմ, բայց շատ չխնդաք :Ճ՝

Բարեւ հայոց rock մասսային

especially (հատկապես)

Մեր ախպոր հարմար ախպեր, հավեսով հնգեր Արմենին

Բարեւ ախպերս, ո՞նց ես, քեֆ-հալ ախպեր ջան: Ախպեր կներես, որ էս 6 ամսմ քեզի չեմ գրել, ուղակի լոմկեն ու զբաղվածությունս թույլ չեն տվել, որ գրեմ: Սրանից հետո հնգեր ինչքան ձեւ ըլնի պտի վիզ դնեմ, գրեմ: Դե ազիզ իմ մասին ի՞նչ ասեմ, մի բանի անունը, որ ծառայություն ըլնի, ինչ պռտի ըլնի, մի «տուուուու» կյանք:

Ուրեմն ասեմ քեզ էս 6 ամիս ա էսօր, ինչ ծառայմ եմ (մոտավորապես 180 – 190 օր), էդքան ծառայությունից երեւի մի կես ժամ էլ չի եղել, ինչ rock եմ լսել, դե դու ուժե պատկերացրու, թե ինչ վիճակում եմ ես: Ծառայությունս ֆսսմ ա (անցնմ ա, թռնմ ա…) չեմ զգացել, թե ոնց ա էս 6 ամիսն անցել: Սկզբում էտ ա գիդես Բերդի չաստմ էի ծառայում (4ամիս), էտի ախպեր մի «***» տեղ ա, ծառաելու տեղ չի [մի քանի նախադասություն հանված է]: Հետո ախպեր պերեվոդ արին Բերդից մի 50 կմ հեռու մի ուրիշ չաստ, անունը Մեհրաբ, մի հատ չոլ ա, ոչ մի մարդկություն, տուն, կամ էդ կարգի բաներ, վոբշմ, եթե մեր չաստի շինությունները չլնեն, կասես երեւի ինչ աշխարհը ստեղծվել ա, ըստեղ մարդ ոտք չի դրել: Բայց ախպեր թույն չաստ ա, կայֆավատ ա, ամեն ինր լավ ա, ոբշմ տնեցիք ասած կլնեն, որ մուզզվոդ եմ ծառայմ (барабаншик) եմ ախպեր, գնդի ամենակայֆավատ տեղն եմ ծառայմ:

Հա մոռացա ախպեր, մուզզվոդից առաջ 14 օր պոստ (սահման) եմ պհել [մի քանի նախադասություն հանված է]: Ստեղ հետս ծառայող լիքը Կիրովականցի (զեմ) կա: Դաժե հետս մի հատ ծառայող կա, ով 6 ամիս Quake – ի հետ ա ծառայել:

Ազիզ դե էլ ինչ ասեմ իմ մասին, ըտենց առանձնապես բան էլ չկա ասելու ջոգմ ես: «Լոքշ» լռվցնմ եմ:

Հմիկ ախպերս անցնեմ քո վերջին ղրգած նամակիդ պատասխանելուն: Ընդեղ էտ ա գրել էիր, որ վերջին զանգիդ ուզմ եք նվագեք-մվագեք: Նվագեք ախպեր, լավ բան եք որոշել, ընդեղ մի բառաբանշիկ ճարեք, թող յոլլա տանի:

Արմենչո ջան ընձնից քեզ խորհուրդ, պարապի, վիզ դիր, որ ընդունվես, թե չէ բանակ գալը հեչ պետք չի: Տղերքին բարեւի սաղին՝ Էդգարին, Գուգոյին, Պայքարին, DJ – ին, Պրիմուսին, վոբշմ էլ չասեմ: Ազիզ մի քիչ էլ դիմացեք, մարդին օտպուսկ կգամ, սաղ լավ կլնի… Մյուս նամակին աշխտի Ա. – ի մասին մի քանի բան գրես, եթե ձեւ ունես:

Ախպերս էտ ա Նոր տարի ա գալիս, կարող ա ձեւ չլնի զանգելու, սաղիդ Նոր տարները շնորհավոր: Լսի, ուրեմն էս նամակը ում հետ հետ որ ուղարկմ եմ էլի հետ ա գալիս մի 5, կամ 7 օրից (ամսի 27-ին կամ 29-ին): Մերոնց հետ կապի մեջ կլնես, հմիկ քեզնից մի քանի բան եմ խնդրմ, որ էտ տղու հետ ուղարկես՝

1. SOAD- System of a down, Steal this album, Mesmerize, Hypnotize

2. Tool – Lateralus

3. Korn – Take a look in the mirror

4. Pink Floyd – Echoes

Էսքանը CD-ներով, մեկ էլ նաուշնիկ: Ախպեր էդքանը սազդավատ էս անմ ու մերոնց էս տալիս, որ էտ տղու հետ ուղարկեն: Ինձ թվմ ա, որ պադվադիտ չես անի: Էտի ուղարկի, որ ախպերդ բանակում կայֆավատ ըլնի: Էլ ինչ ասեմ ախպեր, լավ ըլնես, rock-ից հետ չկանգնես, մեկ էլ չմոռանաս, լավ պարապի, ընդունվի, որ էս տարի ու կեսը գլորեմ ու գամ, որ կայֆավատ ըլնենք….

Such a lonely day

And it’s mine

The most lonliest day in my life.

Because I am away from you all now.

23.12.2006

Վերջում մեկ-երկու պարզաբանում՝

1. Այն ժամանակ մեր զորամասում բջջային կապ բռնում էր միայն սարի ծայրին, դրա համար էլ նամակ գրելը հլա չէր վերացել, մի տեղ անգամ ես ուրախ եմ, որ նամակ էլ եմ հասցրել գրել: Դրանից հետո նոր ամեն ինչ զարգացավ նաեւ այնտեղ, ու վերացավ նամակ գրելու սովորույթը:

2. Ես, Արմենը եւ Պայքարը էդ ժամանակ տարված էինք ռոք խումբ ստեղծելու գաղափարի վրա: Lousnelius-ը նոր ստեղծված՝ ես գնացի բանակ: Իսկ Արմենենք շարունակեցին:

3. Ա -ն իմ սիրած աղջիկն էր, պայմանական տառ, չխորանաք…

4. Նշածս CD-ները ինձ հասան Դեկտեմբերի 29-ին, ու հիմա պարզ հիշում եմ, թե ինչպիսի ագահությամբ էի լսում….Հիշում եմ, տղերքը բոց էին արել, CD-ներից մեկի մեջ որպես Բոնուս մի հատ ռաբիզ երգ էին գցել :Ճ

5.Արտատպել եմ այնպես, ոնց-որ նամակի մեջ է եղել, միայն մի քանի նախադասություն՝ ի լավություն Ձեզ հանված է :Ճ

Բանակն արդեն մեծ տղա է դարձել․․․

Դու զինվոր ե՛ս , դու կարեւոր ե՛ս։ Շատ սիրուն ու ճիշտ խոսքեր են։ Հանրային ալիքով հենց հիմա «Գեներալի աղջիկ» սերիալն ա գնում։ Սերիալի տեսարաններից մեկն էր, երբ գեներալը զինվորներից մեկի հետ ճաշարանում զրուցում է ու ոգեւորիչ խրատներ է տալիս։ Այնքան հետաքրքիր ու սիրուն էր խոսում այդ գեներալը, որ մի պահ ընկել էի երանությունների գիրկը․ ինձ պատկերացնում էի հզոր երկրի հզոր բանակում։ Բայց հանկարծ մի պահ հիշեցի Նախագահականի դիմաց ցույց անող Մայրերին, ու միանգամից հետ եկա ռեալ կյանք ու հասկացա, որ Հ1-ի «զակազնոյ» սերիալներից մեկն ա․․․

 Դե, քանի որ վաղը մեր Ազգային բանակի քսանամյակն է, ես էլ որոշեցի մի 2 բան գրել տոնի կապըկցու՛թյամբ (շեշտադրմանն ու բառի հեղինակային իրավունքը՝ Տիգրան Սարգսյանի ։Ճ)։

 Նախ շնորհավորում եմ մեր տղաներին, իրենց մաղթում առողջություն ու անվտանգություն, որն այս պահին ամենակարեւորն է։ Նրանց ծնողներին, հարազատներին ու ընկերներին, այդ թվում նաեւ ինձ, ցանկանում եմ անսահման համբերություն, ուժ ու կամք։ Հայրենի սահմաններին խաղաղություն եւ «անզեն» կյանք՝ որքան հնարավոր է։ Իսկ ղեկավարությանն էլ՝ խիղճ, պատասխանատվության զգացում, սրտացավություն, խելք, դիվանագիտական լավ հմտություններ, մի խոսքով, այն ամենն, ինչ բացակայում է․․․․

 Սերիալի մեջի գեներալը մի շատ լավ խոսք ասեց – «Բանակը պատիժ կրելու տեղ չի, զինվորը 2 տարի ապրում ա , այլ ոչ թե պատիժ ա կրում»։ Ինչքաաաաաաան կուզենայի, որ սենց լիներ, ինչքաաաաան կուզենայի, որ այս սերիալը հենց իրենք՝ սպաները նայեին։ Միգուցե լսեին կինոյի գեներալին։ Այն ինչ հիմա է կատարվում , անթույլատրելի է, անհանդուրժելի։ Այսպիսի անպատժելիության մթնոլորտ, այպիսի խառը-մառը իրավիճակ, այսքան վատ-վատ դեպքեր ուղղակ ի անթույլատրելի են այն բանակի համար, որը որ ներկայացնում են տարբեր իշխանական ամբիոններից։ Այն բանակի մասին , որի մասին լսում ենք հենց ղեկավարության կողմից, երազում են Ամերիկան, Ռուսաստանը, տո հենց Թուրքիան ու Ադրբեջանը․․․ Համոզված եմ, որ վաղը էլի կխոսան մեծ-մեծ, էլի կդնեն կգովան, էլի գլուխները բարձր կկանգնեն, բայց հենց տեղը կգա, որ մահացած զինվորների մասին մի 2 բան ասեն,այդ ժամանակ նորից կլռեն, կամ էլ թեմաները կփոխեն։

 Այն ամենը, ինչ իրականում կատարվում ա ,մենք դա չենք տեսնում, ոչ էլ լսում ենք։ Մենք միայն պատվերով կինոներ ենք նայում, պատվերով համերգներ ենք լսում, պատվերով մարդկանց խոսքեր ենք լսում։ Պրոպագանդում են զենք,պատերազմ, կռիվ, ու մի շարք սենց բաներ։ ԲՈՒՀ-երից բանակ են տանում՝ թույլ չտալով նորմալ կրթություն ստանալ։ Երկրից հեռանալու համար ստիպում են տոմսիդ պատճենը տալ զինկոմներին․․․Մանկապարտեզից բռնցրած տարբեր միջոցառումներով զենքի պաշտամունք են իրականացնում՝ անունը դնելով «Հայրենասիրական դաստիարակություն»․․․ Մի խոսքով, չեմ ուզում բողոքեմ շատ։ Միայն մի բան կասեմ։ Ծառայել եմ , զգացել եմ , տեսել եմ ու լսել եմ այն ամենը, ինչը չի մատուցվում այսօր հասարակությանը, այսինքն ինձ եւ ձեզ․․

Իսկ վերջում, տոնին ընդառաջ կուզեմ մի քանի բառ ուղղել այն մարդկանց, ովքեր պատասխանատու են այն ամենի համար, ինչ կատարվում է բանակում՝

 «Երկուշաբթիից ուրբաթ «Աննայի» ժամին նոր բազմասերիանոց ֆիլմ՝ «Գեներալի աղջիկը», դիտե՛ք ԱՌՌՌԱՋԻՆ ԱԼԻՔՈՎ»։ Գուցե ֆիլմից մի 2 լավ բան ընդօրինակեք ու հասկանաք, որ լավ բան չեք անում։ Մեկ ա մի օր գալու ա , որ հասկանալու եք ամեն ինչ, բայց այդ ժամանակ ուշ կլինի։ Դրա համար քանի շուտ ա խելքի եկե՛ք ու ապրե՛ք ըստ ձեր «զակազ» տված սցենարների։

Հ․Գ․ Ամեն ինչ չի , որ զենքի ու կռվի հաշվին կարելի է հասնել։ Խաղաղություն մեզ եւ մեր բանակին։

[jwplayer mediaid=”700″]

 

Տեսանյութի հեղինակ «Խաղաղության երկխոսություն» ՀԿ