Բլոգի Արխիվ

Անեկդոտ սատանայի ժողովի մասին

Վերջին օրերին համացանցում եւ այլուր թեժ քննարկումներ են գնում Մաշտոցի այգու պաշտպանության նստացույցի ու մնացած ակցիաների ակտիվիստ Բայանդուր Պողոսյանի, ով մի քանի օր առաջ հացադուլ էր հայտարարել այգու պաշտպանության համար,  անձնական կյանքի, նրա գաղափարների վերաբերյալ: Մասնավորապես նրա սատանիստական հակումների մասին հնչում էին տարբեր կարծիքներ,անգամ վիրավորական խոսքեր: Ոմանք էլ , այդ թվում նաեւ ես, շատ նորմալ էինք ընդունում այն փաստը, որ նա այնպիսին չի, ինչպիսին մեծամասնությունն է, ու ընդհանրապես, այս պայքարում մարդիկ ներգրավված են այնքանով, որքանով նրանք հանդիսանում են ՀՀ քաղաքացիներ ու ունեն հավասար իրավունքեր: Ասյտեղ մեզ բոլորիս համախմբում է մի նպատակ ու մի գաղափար, մենք պայքարում ենք անօրինականություններիդեմ, մենք բնություն ենք պաշտպանում, մենք պաշտպանում ենք մեր իրավունքները, որոնք ամեն քայլափոխի ոտնահարվում են: Ու այդ պայքարում ներգրավված են տարբեր տիպի , տարբեր նախասիրություների , տարբեր կրոնական ու քաղաքական հայացքների տեր մարդիկ, բայց նրանք այդ ամեն ինչը մի կողմ դրած՝ փորձում են օգուտ տալ երկրին ու հասարակությանը:

Իսկ ահա նրանք, ովքեր ցանկացան ու ցանկանում են բիծ գցել այդ ամենի վրա եւ գտնում են, որ սատանիստները բարի գործ չեն անում, փորձում են ճնշել հասարակ քաղաքացիներին, նրանց համար մի անեկդոտ եմ ներկայացնում, որում պարզ երեւում է, որ իրական չարագործներն ու ձեր ասած «սատանաները» Բայանդուրի նման հասարակ քաղաքացիները չեն ու մյուս սատանիստները, այլ…… չեմ երկարում, կարդացե՛ք, կհասկանաք:

***

Մի օր սատանան իր մոտ է կանչում Կառավարչյանին, Օրենսդրյանին եւ Ղեկավարյանին՝ տեղեկանալու նրանց ծրագրերի մասին:

Սկսում է Օրենսդրյանից՝

սատանա – Ինչ ես՞ մտածել հայերի հարցը վերջնականապես լուծելու ուղղությամբ:

օրենսդրյան -  Դե այնպիսի օրենքներ ենք մտածել, որ մարդիկ ստիպված կթողնեն-կգնան երկրից, իսկ մյուս օրենքով մենք նրանց գնալու համար ֆինանս ու փաստաթղթեր կտրամադրենք, այդպիսով կլուծենք այդ հարցը մեկընդմիշտ:

սատանա – Ապրե՛ս, լավ բան եք մտածել, իմ պլանների մեջ կար դա… լավ ես աշխատում:

Օրենսդրյանին  լսելուց հետո դիմում է Կառավարչյանին

սատանա -  Դու ինչ կասես, կառավարությունն ինչ՞ բանի է:

կառավարչյան – Դեեեեե, մենք էլ հարկերն ենք բարձրացրել, ապրանքների գներն ենք ավելացրել, մանր-մունր բիզնեսներին էլ ենք անգամ նեղում, հետզհետե մարդիկ սովից կամ կմեռնեն, կամ էլ տուն-տեղ կծախեն ու կգնան ստեղից, դե Օրենսդրյանն էլ իրանց առոք-փառոք կվտարի:

սատանա – Մդաաաաաա, լավ ա լավ ա, չեմ սխալվել քո ընտրության հարցում:Շարունակի՛ր:

Հերթը հասնում է Ղեկավարյանին՝

սատանա – Դե հիմա դու ասա, երկրի ղեկավարն ես, տեսնեմ դու ինչ ես պլանավորել:

ղեկավարյան – Արի՛, ականջիդ ասեմ, ամոթ ա, բարձրաձայն չեմ ուզում ասել:

Սատանան ականջը մոտեցնում է, ու ղեկավարյանի քչփչոցից միանգամից վախեցած խաչակնքում ա, թե` մեղա քեզ, Տեր Աստված: :Ճ

***

Հ.Գ. մաս առաջին:  Եթե որեւէ մեկը քեզ նման չի, դա չի նշանակում, որ ինքը սխալ ա, կամ էլ մեղավոր:

Հ.Գ. մաս երկրորդ:   Եթե օգուտ չեք կարողանում տաք, ապա մի՛ խանգարեք:

Հ.Գ. մաս երրորդ:       Սատանա կա քաղաքում, բայց ոչ Մաշտոցի պուրակում: Իսկ եթե ուզում եք իմանալ թե որտեղ, խնրեմ , միացե՛ք մեզ , մենք շուտ-շուտ ենք երթով գնում այնտեղ, ձեզ էլ կտանենք…

Նեռվերս գնաց, ա՛յ մարդ է՛․․․

Այ մա՛րդ, Անժելա Սարգսյանից պրծանք, հիմա էլ Սերգեյ Դանիելյան ենք պարացնելու։ Էս 2 օր ա մատներս եմ մաշում՝ էս թեմայի շուրջ մեկնաբանություններ ու գրառումներ անելով։ Նյարդերս արդեն տեղի են տալիս սենց բաներից։ Նրանից, որ մարդիկ քեզ չեն հասկանում, ու քիչ ա չեն հասկանում, մի հատ էլ չհասկանալով դնում բան- ման են գրում, հետո էլ չեն ուզում լսած եղնեն․ խուսափում են՝ անունը դնելով «թեմայից շեղվել»։

Դեեեեեեե, քանի որ բլոգումս հաստատ ես կարամ մինչեւ վերջ արտահայտեմ այն, ինչ մտածում եմ , որոշեցի վերջ դնել այս ամենին ու էլ չանդրադառնալ այս թեմային։

Նախ հիշեցնեմ, որ երեկ դերասան Սերգեյ Դանիելյանը գրեց մի հոդված էկոլոգիայի մասին, որում ակնհայտ ու լուրջ սրտացավություն կար բնության ու շրջակա միջավայրի հանդեպ։ Իսկապես դուխ կար այդ ամենի մեջ, բաաաաաաաաաաաաայց, մի մեծ սխալ էր թույլ տվել՝ Լոռվա մարզի ողջ բնակչությանը հասցնելով ըստ իս ամենածանր մարսվող վիրավորանքներից մեկը, այն է ՝ «Հայաստանի Լոռու մարզի բնակչությունը այնքան է լյումպենացված, որ փողի դիմաց պատրաստ է ամեն ինչի, անգամ կարող է աչք փակել հարազատ երեխայի նկատմամբ սեռական ոտնձգությունների վրա» ։

Ես ուրախ եմ, որ դերասանը դեմ է մանկապղծությանը, բայց դե չի կարելի մեկ-երկուսի արարքը հիմք ընդունելով՝ վիրավորել հազարների ու «լոռեցի» անվանը այդպիսի պիտակ կպցնել։

Մի խումբ ֆեյսբուքյան օգտատերեր՝ այդ թվում նաեւ ես, որոշեցինք արագ հայտարարություն կազմել եւ պահանջել դերասանից, որպեսզի հրապարակավ ներողություն խնդրի եւ հոդվածից հանի այդ տողերը։

Ամեն ինչ արվեց, ու վաաաաաաաայ էդ անելուն․ Միանգամից լրատվականները որսացին պահն ու սկսեցին գրոհել ամբողջ համացանցը (Անժելա Սարգսյան 2) : Ֆեյսբուքը կիսվեց 2 մասի․ ոմանք գտնում էին, որ պետք չէր խորանալ բառերի մեջ եւ հասկանալ միայն հոդվածի բուն իմաստը, ոմանք էլ խիստ դատապարտում էին, անգամ անվայել բառե

րով մեկնաբանություններ, սպառնալիքներ էին թողնում։ Երկու տեսակետի մեջ էլ տրամաբանություն կա։ Այն որ դերասանը արտահայտվում  է բնավերիչների դեմ, երեխաների հանդեպ սեռական ոտնձգությունների դեմ, դա լավ է։ Բայց մյուս կողմից չես կարում կուլ տաս են ինչ-որ կուլ չի գնում՝ անկախ ամեն ինչից։

Երբ Սյունիքի մարզպետը բնապահպաններից մեկին «Ճպուռ» անվանեց, բոլորը սկսեցին քարկոծել, դատապարտել, բայց ոչ մեկ չմտածեց , որ կարող ա ուրիշ իմաստով ա ասել։ Ես նրան չեմ գովում, բայց երեւույթը նույնն է՝ վիրավորանք, անկախ նրանից, թե ում կողմից է հասցվում այն՝ դերասանի, որը բնապահպան է, թե՞ մարզպետի, որը բնավերիչ է։  Հենց այս կողմնակալ ու ոչ ադեկվատ վերաբերմունքն է նույն երեւույթի նկատմա

մբ,որն ինձ դուր չի գալիս։ Դա արդեն պառակտում է մարդկանց ու լավ հետեւանքներ չի թողնում։
Այս 2 օրը ես սպառեցի ողջ էներգիաս, որը մտադիր էի սպառել հանուն լավ բանի՝ հանուն Թեղուտի պաշտպանության, բայց ինչ ստացվեց․ ես 2 օր միայն բանավիճում էի, գրոհում ու պաշտպանվում էի, գրում ու ջնջում էի, որն իսկապես ավելորդ էր ու շատ վատ հետք թողեց թե՛ իմ, թե՛ իմ շրջապատի վրա։

Ժողովուրդ ջա՛ն, չկարծեք, որ մենք՝ լոռեցիներս, չենք մտածում, որ Սերգեյ Դանիելյանը լավ բան էր ուզում անել։ Մենք դա լավ գիտակցում ենք, Մենք իրենից շնորհակալ ենք։ Բայց այդ ամենը կուլ տալն անհնար էր։ Դուք միայն մի հարցի պատասխանեք ինքներդ ձեզ՝ «Համաձայն ե՞ք նույն տիպի վիրավորանք ստանալ ու լռել, կուլ տալ միայն այն պատճառով, որ դա նպաստում է Թեղուտի պաշտպանությանը»։  Եթե «Ո՛Չ»- հալալ ա ձեզ, իսկ եթե «ԱՅՈ՛»․․․ էլի հալալ ա ձեզ․․․․

Հ․Գ․ Սերգեյ Դանիելյանը տղամարդավարի արեց այն, ինչ պետք էր անել՝ ներողություն խնդրեց՝ ընդունելով իր սխալը։

Այսքանով ես «Pass» , ես էլ սրա մասին ոչ կխոսամ, ոչ էլ կգրեմ․․․ ոչ ժամանակ կա, ոչ էլ նեռվեր ու հավես։ Ավելի կարեւոր բաներ կան անելու։

ԹԵՂՈՒՏԸ ՄԵԶ ՊԱՀԱՊԱՆ

«Սրճազրույց»

 «Սուրճի սեղան» ակումբը ողջունում է Ձեզ․․․

Սկսում եմ մի նոր ֆորմատի գրառումների շարք, որի նկատմամբ անտարբեր չի գրեթե և ոչ մեկը։ Հայերը սիրում են հարևանություն անել. Դա շատ հաճախ արտացոլվում է ամենօրյա սուրճի սեղանների շուրջ ծավալված զրույցներով, որտեղ քննարկվում են ընտանեական մանր-մունր խնդիրներից մինչև միջազգային մասշտաբի հիմնախնդիրներ։ Այս ակումբը անտարբեր չի մնում այդ զրույցների հանդեպ և փորձում է յուրովի լուսաբանել այդ հետաքրքրաշարժ զրույցները․․․

Coffee break and the whole World is under discussions․

[Զանգ հարևանուհուն]

-Բարև՛ , այ տնաշե՛ն, էս ու՞ր ես կորել, որ չզանգեմ, չես էլ հիշի որ հարևան ունես։

-Վաաաաաաայ՜ , աղջի ջան գլուխս խառն ա , չեմ հասցնում ոչ մի բան․․․․ ինչ՜ լավ ա զանգեցիր, ես էլ հենց նոր  քո մասին էի մտածում։

-Դե իջի՛ մեր տուն,կոֆեն դնում եմ, իջի մի քիչ խոսանք, հազիվ երեխեքը տանը չեն։

-Եղավ, էսա մի երկու շոր կա, փռեմ ու գալիս եմ․․․

[Մի քանի րոպե անց, հարևանուհու տանը]

-Ասում ես էդ ինչի՞ ա գլուխդ խառը։

-ԷԷԷԷԷԷԷԷ՜ եսիմ է, էս երեխեքի պարապմունքները արդեն մաշեցին ինձ, ամբողջ օրը վազ ու վազի մեջ եմ․

-Վաաայ՜ , էլ մի ասա, ես որ պատկերացնում եմ , ջանս մի տեսակ ա եղնում, ես չեմ դիմանա․ հալալ ա քո նեռվերին․․․

-Ասում ես ու թողնու՞մ, մարդս էլ առավոտ շուտ գնում ա գործի , գիշերը նոր գալիս ա․ սաղ իմ վրայա ու հլը մի բան էլ ամեն ինչի համար ես եմ պատասխան տալիս։

-Օ՛ֆ, չգիտեմ է՜, սա կյանք չի, որ մենք ենք ապրում, էս խեղջ երեխեքի գլուխը ինչ ասես բերեցին, հիմա էլ 12 տարի են սարքել դպրոցը․․

-Հա՛ , իրո՛ք , էս երեխեքին սարքել են փորձարկումների առարկա։

-Հմմմ, բա որոշե՞լ են, թե որտեղ են ընդունվելու երեխեքդ։

-Դե Սերոժս իրավաբանակ ա ուզում, Անժելաս էլ կպել ա , թե անգլիական եմ տալու։

-Օֆ, ես էդ անգլերենը չսիրեցի հեչ․․․

-Ես էլ չեմ սիրում , բայց դե, որ ուզում ա, ես ինչ անեմ․․․

[Ու կտրուկ թեման փոխվում է]

-Բա իմացաաաաաաաաաա՞ր, էն Արտակի աղջկան են փախցրել։

-Վույ աղջի ջա՜ն, իիիիիիիիի՜նչ ես խոսում, ոնց՞, երբ՞, ով՞․․․

-Բաաաա՜, իրա կուրսից մի տղայա․ ասում են՝ եկել են ուզելու, սրանք էլ չեն տվել, ինքն էլ փախցրելա։

-Բա հետո՞

-Դե էլ ինչ հետո, գնացել էն եքա կռիվ-ղալմաղալ են սարքել, վերցրել ու հետ են բերել․․․

-Այ քեզ բաաաաաաա՜ն, չեմ իմացել։

-Աղջի՛,  մի հատ իջի լուսիններից․ կողքդ սենց բաներ են եղնում, դու էլ՝ բանից բեխաբար․․․

-Օօօօօօօօօօ՜ֆ , ինչ ուզում են անեն, ես որ ասում էի մի քիչ ուշադիր եղեք, չէին լսում, դե թո՛ղ տուժվեն․

-Ճիշտ ես , թող դաս եղնի իրանց․․․

[ՈՒ տենց մի ժամաչափ ինքնամոռաց զրուցում էին , մինչև որ հյուր եկած հարևանուհին ավանդական ոճով ընդհատեց զրույցը]

-Վաաա՜յ աղջի ջան, էս ինչ երկար նստեցի, էսա Սերոժս կգա պարապմունքից, իսկ ես հլա ուտելու բան չեմ սարքել։

-Հաաաաաա՜, գնա ազիզ, ես էլ տենամ ինչ եմ սարքում։ Արդեն հոգնել եմ էս եփել – թափելուց․․․

-Բա ես ինչ ձև եմ հոգնել․․․ Դե լավ, ես թռա, ոնց որ եկավ արդեն, առայժմ․․

-Հաաաա՜, աղջի՛, շուտ շուտ երևա՛ , սաղ օրը մենակ-մենակ նստած եմ

-Եղավ, «Պակա»

[Շարունակելի․․․]