AYF Camp Vanadzor 2011 (Վանաձոր ճամբար 2011)

9 կանադահայ երիտասարդներ այս տարի Վանաձորում կազմակերպեցին մի շատ հետաքրքիր ճամբար, որը վանաձորցի 50 երեխաների հնարավորություն տվեց ակտիվ հանգիստ կազմակերպել՝չհեռանալով քաղաքից։
Ճամբարի հիմնական նպատակն էր հնարավորին չափով ավելի մոտեցնել Հայաստանի և Սփյուռքի կապը։ Բացի այդ, չամբարում երեխաների համար կազմակերպվեցին անգլերենի, ֆրանսերենի և համակարգչային փոքրիկ դասընթացներ։
Ճամբարային օրերն անցնում էին անչափ հետաքրքիր գրաֆիկով։ Անց էին կացվում հետաքրքիր մրցույթներ, կազմակերպվում էին խաղեր, որոնց վերջում հաղթողները արժանանում էին գեղեցիկ մրցանակներով։
Մեծ ոգևորությամբ նշվեց «Վարդավառը»։Ճամբարի ընթացքում երեխաները սովորեցին տասնյակից ավելի հայրենասիրական երգեր և վերջում նվեր ստացան հայրենասիրական երգերի երգարան։

 Նկարները վերցված են «Վանաձոր ճամբար 2011»-ի բլոգից

Կամավորների մեջ կային ոմանք, ովքեր առաջին անգամն էին այցելում իրենց հայրենի երկիրը, և նրանց մոտ ավելի մեծ էր տպավորությունը։
Ցավոք այսօր մենք հրաժեշտ տվեցինք մեր եղբայրներին ու քույրերին, բայց նրանք մեզ խոստացան, որ ճամբարը կկրի ավանդական բնույթ։ Հուսանք, որ մեր քաղաքում այսպիսի ողջունելի միջոցառումները գնալով հաճախակի կլինեն։

Ճամբարի կազմակերպիչները

«Դու «դու» ես…» – Լուսինե Պողոսյան

«Ազատ ես, երբ կարողանում ես «իսկական» սիրել… առանց «ձեւ»-երի… առանց «որովհետեւ»-ների… առանց «բա՞ որ»-ների…
   Սիրել կյանքը… տաք արեւն… ազատ քամին… մարդկանց… ու «Նրան»…
   Երբ կարողանում ես սիրել առանց մտածված հարցերի ու լիքը անմիտ հարցերով… երբ կարեւորը հարցերը կամ պատասխանները չեն, այլ այն, որ դրանք կան… ու որ պարզապես կան, ոչ թե դու ես դրանք հորինել:
   Երբ կարողանում ես հարցեր տալ առանց պատասխան ակնկալելու… ու պատասխաններ տալ, երբ չկան հարցեր…
  
  Երբ գիտես, թե ինչպես սիրել ու գնահատել կյանքիդ ամենասովորական օրերն ու պահերը, ամենասովորական իրերն ու ամենասովորական մարդկանց…
   Երբ գիտես, թե ինչպես գնահատել ամենասովորական բառերն ու մտքերը… հասկանալով, որ դրանք  ամենաիսկականն են, ամենաազատն են… ազատ «ձեւ»-երից… ազատ կանոններից… ազատ ամեն ինչից, ինչ խանգարում է…
 
Ազատ ես…
Երբ չես վախենում քայլել, երբ բոլորը վախվորած կանգնած են…
Երբ որոշում ես կանգնել, երբ բոլորը լուռ նստած են…
Երբ խոսում ես, երբ բոլորն ուշադիր լսում են…
Լռում ես, երբ բոլորը խոսում են…
Ու դու մտածում ես……………….

Երբ չես վախենում քայլել, երբ բոլորը վախվորած կանգնած են… հասկանալով, որ ով եթե ոչ դու… եւ երբ, եթե ոչ հիմի…

Երբ որոշում ես կանգնել, երբ բոլորը լուռ նստած են… հասկանալով, որ լուռ նստելը չի բերի ոչնչի…

 Երբ խոսում ես, երբ բոլորն ուշադիր լսում են… ու չես վախենում ասել այն, ինչ մտածում ես…
 Լռում ես, երբ բոլորը խոսում են…
 Ու դու մտածում ես……………….
 Դու ազատ ես…
որովհետեւ դու «դու» ես, այլ ոչ «նա», այն «նա»-ն, որին այդքան փորձել ես նմանվել…
որովհետեւ «դու» դու ես, այլ ոչ թե «նա», ում պատրաստել են «նրանք»…
որովհետեւ «դու» դո’ւ ես…………….ու դու…
Դու ազատ ես, որովհետեւ………….
Դու պարզապես ազա’տ ես:»
                                                                                      Լուսինե Պողոսյան

Բակային քամանչահար կամ էլ հերթական անուշադրության մատնված երաժիշտը

Մեր ազգային նվագարանների գոյատևման հեռանկարները գնալով հավասարվում են զրոյի, և իմ կարծիքով մի քանի տարի հետո մենք այլևս հնարավորություն չենք ունենա ունկնդրել մեր հրաշալի ազգային գործիքները` կենդանի հնչողությամբ:
Մեր երիտասարդության զգալի մասը չգիտես ինչու ամոթ և ոչ մոդայիկ է համարում լսել օրինակ աշուղական կամ հայկական ժողովրդական երաժշտություն և նախընտրում է արտասահմանյան Փոփ կոչված խառը-մառը երաժշտություն, կամ էլ ծայրահեղ դեպքում մի կերպ <<ես կասեի ձևի համար>> լսում է այն անհատների կատարումները, որոնց անունները մի քիչ շատ են շոշափվում էստեղ-էնտեղ: Ու դրա համար էլ մենք չենք կարողանում միջազգային ասպարեզում մեզ ցույց տալ բարձր մակարդակով: Ու բացի դա մեր ազգային գործիքները նվագող մարդիկ էլ ստիպված են լինում փողոցներում, բակերում, կամ լավագույն դեպքում ռեստորաններում նվագելով վաստակել օրվա մի կտոր հացը: Իսկ Խատուբայի պես խեղկատակների համար հատուկ ներդրումներ են անում, ալբոմներ են ձայնագրում ու և անգամ ՊՌԱԿՌՈՒՏԿԱ են անում:
Երեկ մեր բակում մի քամանչահար էր նվագում, ով համարյա թե բոլորիս հայտնի է իր հեզ ու բարի արտաքինով և հիասքանչ ձայնով: Սիրտս մի տեսակ լցվել էր.. լսում էի, թե ինչ հաճույքով էր նվագում ու երգում, ու ափսոսանքի զգացումից ներվայնանում էի:
Մի քանի րոպե նվագելուց հետո տեսնելով, որ մի քանի հարյուր դրամ հավաքվել է, խորը հոգոց հանեց և հեռացավ բակից` երեխաներից մեկին հանգիստ հարցնելով` <<Ну как старик поет?>>:
Հասցրեցի գոնե մի քանի րոպե նկարահանեմ, որպեսզի ցույց տամ բոլոր նրանց, ովքեր հլա դեռ ցանկանում են օգնել տաղանդավոր մարդկանց:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=rjN22w1MOWc]

Այս մարդն էլ կուզենա լավ ապրել, ու մենք կարող ենք օգնել նրան, բայց ոչ թե գրոշներ սպրդելով, այլ հանրության ուշադրությունը մի փոքր շեղել դեպի այս մարդը:
ՎԵՐՋԱՊԵՍ ՆԱ ՄԵՐ ԱԶԳԱՅԻՆ ՄՇԱԿՈՒՅԹՆ Է ՆԵՐԿԱՅԱՑՆՈՒՄ:

Կարկուտ Վանաձորում

Չգիտես ինչի բնությունը մեզ չի սիրում – տարվա բոլոր եղանակներին մենք միշտ տուժում ենք տարբեր տեսակի բնական աղետներից, գումարած էդ ամեն ինչին մեզ մոտ գրեթե միշտ անձրևներն ու կայծակն անպակաս են: Էս վերջին տարիներին էլ գնալով ավելի հաճախակի են լինում ավերիչ կարկուտները:
Այսօր մեկ անգամ ևս մեր գլխին “սառույց թափվեց”: Բայց պետք ա խոստովանեմ, որ կարկուտը հրաշք ա, ուղղակի մեզ շատ ա վնաս տալիս :Ճ
Բնությունն ել “Մազալու” բաներ ունի – ընենց հավեսովա փչացնում, որ մոռանում ես, թե ինչ վնաս ա հասցնում, ու ժամերով ապշած նայում ես, թե ինչպես են աչքիդ առաջ նոր բուսնած ծառերը ջարդոտվում…
Եվ որ ամենազարմանալին այն է, որ կարկուտից անմիջապես հետո երկինքը բացվում է, արևը դուրս գալիս, ու նենց տպավորություն ա ստեղծվում, որ յանի ոչ մի բան էլ չի եղել

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=LT6xMCIUCB4]

Կլասսնիկի Քյառթու ստատուսներից մեկը

AXJI AY UROD TNIC HANKARC DUS 4GAS ENQAN SEV ES KGOXANAN KTANEN VAQS KSARQEN.
Չէի կարա չգրեի էս «ՍուպեռՍտատուսի» մասին։
Ճիշտա սենց ստատուսներ շատ կան , բայց էս մեկը ունիկալ ա։ Ու 98 տոկոս սրա գրողը «ԱԲԻԺՆԻԿ ՈՒԶՈՂԱ», որին «ՉԷ» ա ասել իրա յանմ թե սիրած «ԱԽՉԻ ԱՅ ՈՒՌՈԴԸ»։