Ամենամսյա Արխիվներ: Նոյեմբեր 2012

Մհեր եւ Ռազմիկ – Արեւամանուկի երգ

Բարեւ՛,

Նորից անչափ ուրախ եմ բլոգիս կառավարման վահանակից (dashboard) ողջունելու բոլորիդ :Ճ

Ուզում եմ ներկայացնել մի երգ, որն արդեն մի քանի օր է ինձ հանգիստ չի տալիս: Անընդհատ լսում եմ ու չեմ կշտանում: Խոսքը մեր շատ սիրելի «Լավ Էլի» խմբի անդամ Մհեր Մանուկյանի եւ մանկական «Новаяа волна» 2010 մրցույթի հաղթող Ռազմիկի «Արեւամանուկի երգի» մասին է: Խոսքեր չունեմ.  շատ լավ երգ է: Մհերի երգերն ինչպես միշտ հզոր են, իսկ Ռազմիկի կատարումը հանգիստ չի տալիս. ակամայից սկսում ես շարժվել, պարել…Ասել մեր մեծերի՝ «Էս երեխեն իրա մի կտոր հացը կվաստակի :Ճ»: Իհարկե նա ավելիին է արժանի ու կհասնի ավելիին, ես կասկած էլ չունեմ:

Մի խոսքով, շատ գրելու բան էլ չկա… ուղղակի լսել ու նայել է պետք: Հաստատ կհավանեք՝

Կցում եմ նաեւ երգի mp3 տարբերակն ու բառերը: Բառերն ինքս եմ «հանել», հնարավոր է, որ սխալներ լինեն: Խնդրում եմ նման բան հանդիպելու դեպքում գրել, որպեսզի փոխեմ:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Արեւամանուկի երգ (Մհեր Մանուկյան)

Թե մթնել է քո երկինքը լուռ, եւ դու կախել ես քիթդ ցած,

Թե ամեն ինչ դու տեսնում ես սեւ, թվում է  փուչ ու վերջացած,

Բարձրարայն կանչիր ինձ հինգ անգամ,

Հինգ անգամ կանչիր, ու ես կգամ, յեեե… օօօ

 

Կներկեմ նորից ես քո գորշ շորը ծիածան ներկով լուսե,

Ամպերի լավ թելերով էլ նուրբ հուսե շապիկ քեզ կհյուսեմ,

Բավական է կորանաս, ելք միշտ էլ կա,

Ինձ միայն կանչիր, ու ես կգամ, յէէէ… յոաէէէ

 

Թե բացվում են ծաղիկներն անկասելի խինդ ու ծիծաղով,

Թե ամեն ինչ տեսնում ես դու, ցնծում է,

Ու բացվում է դուռ, պատուհան, ՝դարպաս,

Ուրեմն ես գալիս եմ…  ա նամ նե նամ…

Հ.Գ. Forever Lav Eli, Forever Mher, Forever Razmik!!! Իսկ վերջում Ռազմիկի «Հաա՜յի» արտահայտությունը  sms- ի զանգ կարելի է սարքել :Ճ

Ես, Թռչկանը, Քրիստոֆն ու «Մարսելյեզը»

Բարեւ,

Ուղիղ մեկ տարի առաջ այս օրը՝ Նոյեմբերի 3-ին ՀՀ վարչապետը կառավարության նիստում հայտարարեց Թռչկանի ջրվեժին հատուկ պահպանվող տարածքի ստատուս տալու մասին՝ վերջ դնելով բնապահպանական պայքարի այդ մասին: Այսօր մեր տարելիցն է: Թռչկանն իրոք մեծ հաղթանակ էր, չնայած որ մասշտաբները փոքր էին: Շնորհավորում եմ բոլոր «Թռչկանցնիներին» հաղթանակի առթիվ:

Այսօր ես եւ կանադացի Քրիստոֆը, ով նույնպես մեր խելքի մարդ է ու ժամանակին պայքարել ու մինչեւ հիմա էլ պայքարում է բնության ամեն մի մասնիկի համար Կանադայում, գնացինք Թռչկան: Քրիստոֆին անչափ հետաքրքրեց Թռչկանի դեպքը, քանի որ Կանադայում նրանք նույնպես պայքարում են հենց ՀԷԿ-ի կառուցման դեմ, որը կանադական կառավարությունը կառուցում է՝ էլեկտրաեներգիան տեղի հանքերից մեկին էժան վաճառելու համար:

Շատ լավ հիշողություններ արթնացան: Մտովի վերհիշում էի Չիչխանի ձորի յուրաքանչյուր մետրը: Ճանապարհին Քրիստոֆին պատմեցի շարժման ողջ ընթացքը: Շատ ուրախացել էր, որ մեզ մոտ հաջողվել էր անել այն, ինչ ցավոք իր երկրում դեռ չի ստացվում անել: Հիացած էր բնությամբ, ամեն քայլափոխի ցանկանում էր կադր վերցնել:

Ճանապարհին տեղի ունեցան մի քանի զվարճալի դեպքեր: Օրինակ մեզ հանդիպեց Շիրակամուտի (Նալբանդ) գյուղացիներից մեկը, ով ձորում գոմ էր կառուցում: Ցանկություն հայտնեց մեքենայով տանել, բայց քանի որ մեր հիմնական նպատակը քայլելն էր, մենք շնորհակալություն հայտնեցինք ու հրաժարվեցինք: Սակայն Ուստա Լալիկը խնդրեց, որ մենք հետդարձի ճանապարհին կանգ առնենք իր մոտ: Իհարկե համաձայնեցինք ու շարունակեցինք ճանապարհը: Արդեն ջրվեժ հասնելուն մի քանի հարյուր մետր էր մնում, երբ հանդիպեցինք «Հայանտառի» ներկայացուցիչներին, որոնց հետ նույնպես մի քանի բառ փոխանակեցինք: Պարզվեց, որ նրանք ծառ տնկելու մտադրություն ունեն եւ ուսումնասիրում էին տարածքը: Ճիշտն ասած այդ մարդիկ կասկածեցին Քրիստոֆի վրա :Ճ Պատճառը Քրիստոֆի ռուսերենի լավ իմացությունն էր: «А не слишком ли хорошо для канадца говоришь по русский?», -մեր զրուցակիցներից մեկը բազմանշանակ հարցրեց Քրիստոֆին :Ճ Իրանք մտածեցին, որ եթե կանադացին շատ լավ ռուսերեն գիտի, ուրեմն էդտեղ մի բան էն չի:  Վերջը…

Ջրվեժի մոտ ամեն ինչ կայֆ էր: Ինչպես միշտ մեր Չիչխանի գեղոցկուհին իր ողջ հմայքի մեջ էր: Ֆռֆռացինք, Քրիստոֆին ցույց տվեցի մեր ճամբարի տեղը, հետո իջանք ջրվեժի տակ, ոտքերներս դրեցինք ջրի մեջ. անտանելի սառն էր: Մի քիչ հմայվեցինք ու հետ եկանք:

Իհարկե, ինչպես խոստացել էինք, հետդարձին կանգ առանք Ուստա Լալիկի մոտ:  Կրակի մեջ խորոված կարտոշկա կերանք: Ալիկը պատմեց իր պլանների մասին: Գոմ էր սարքում, մեկ էլ հանգստանալու տեղ: «Я здесь хочу рай построить!» ,- այդպես կարճ ու կոնկրետ ներկայացրեց իր հզոր նպատակը: Լալիկը մեզ հյուրասիրեց իր խոստացածը ՝«Ախպերն ախպորը չի տա» թթի օղին: Խոսքեր չկան…շատ լավն էր: Նկարվեցինք իրենց հետ ու ճամփա ընկանք: Մնացած ճանապարհն արդեն օղու ազդեցության տակ էր, դրա համար մանրամասները չեմ հիշում: Միայն հիշում եմ, որ Քրիստոֆն օղու ազդեցության տակ մի քանի անգամ գոռալով «Մարսելյեզ» երգեց: Նենց որ  Ֆրանսիայի պետական հիմնը հնչեց նաեւ Չիչխանի ձորում :Ճ Կարդալ ավելին »