Բլոգի Արխիվ

Վանաձոր – Երեւան ՝ հեծանիվներով

Բարեւ՛: Այսօր ես ձեզ կպատմեմ, թե ինչպես ես ու ընկերս՝ Բակուր Քոչարը, հեծոներով հասանք Երեւան՝ մասնակցելու հեծանիվների առաջին կայանատեղիի բացմանը եւ «Հեծանիվ + » – ի ժողովրդի հետ Երեւանի փողոցներով պտտվելու համար:

Նախ ուրեմն սկսեմ նրանից, թե ինչպես ծագեց այդ խելագար միտքը: Խելագար, քանի որ ողջամտությունն այդ պահին թույլ չէր տա գիշերվա 3 – ին ճանփա դուրս գալ այն դեպքում, երբ հեծանիվդ կահավորված չի ոչ մի տեսակի լուսարձակներով, դու չգիտես, թե երբ եւ որտեղ ինչ կպատահի այդ ժամին,  յուրաքանչյուր վայրկյան կարող ես ենթարկվել թափառաշրջիկ շների, ինչ-որ վատ մտադրություններով լի ուղեղով մարդկանց, ինչու չէ նաեւ գայլերի անսպասելի հարձակմանը, էլ չեմ ասում ավտոմեքենաների հետ հնարավոր բախումների մասին… եւ այլն:

Ուրոմն ամսի 7-ի գիշերն էր, երբ ընկերս ասաց ,որ ուզում է գնալ Երեւան՝ հեծանիվների կայանատեղիի բացմանը մասնակցելու: Ես էլ որոշեցի միանալ իրեն, բայց կային որոշ խնդիրներ՝ կապված տրանսպորտի հետ: Երկար քննարկելով գնալու բազմաթիվ տարբերակներ՝ մենք պատահական կանգնեցինք հեծանիվներով գնալու տարբերակի վրա: Ու այդ գիժ գաղափարից հետ կանգնել չէր լինի: Մի քանի րոպեի ընթացքում ամեն ինչ պատրաստեցինք ու ճանապարհ ընկանք:

Որ ճիշտն ասեմ, սկզբում մի քիչ վախ ու լարվածություն կար, բայց քանի գնում, էնքան ավելի էր մեծանում Երեւան հասնելու ցանկությունը: Մի ուրիշ զգացողություն ա , երբ դու մենակ ես փողոցում, կռուգոմ մութ ա , ու ոչ մեկ քեզ չի խանգարում: Ու էդ ամեն ինչը միախառնվել էր իրար, ու էներգիան խեղդում էր մեզ: Այ տենց մի շնչով հասանք մինչեւ Սպիտակ: Սպիտակում մի քիչ սով զգացվեց, կանգնեցինք մի փռի մոտ, լավաշ գնեցինք, կերանք մի քիչ ու նորից ճամփա:

Եւս մի քանի կիլոմետր, ու արդեն զգացվում էր գիշերվա մթության ճնշող ուժը: Դրանից էլ սկսեց հոգնածությունն ու նաեւ մի քիչ հիասթափություն: Բայց արդեն էլ ինչ հետ կանգնել, արդեն մոտ 40 կմ եկել էինք ու եթե անգամ որոշեինք հետ գնալ, դա կստացվեր եւս 40 կմ, իսկ դա արդեն նշանակում էր, որ միմիայն առաջ, քանի որ եւս 40 կմ առաջ գնալով մենք կհասնեինք համարյա Աշտարակ: Որոշեցինք մի քիչ քայլելով գնալ: Արդեն լուսանում էր, ու տրամադրությունն էլ ինքնաբերաբար բարձրանում էր: Մոտ մի ժամ դանդաղ քայլելուց հետո հասանք մեզ հայտնի «перевал»-ներին: Անչափ ցուրտ էր. հաստատ 0-ից ցածր էր, ու էդ ցրտին քշելն արդեն մի քիչ խելքին մոտ չէր, քանի որ մոտ 7 կմ անընհատ բարձրանալը նշանակում է վերջ տալ ամեն ինչին եւ մնալ հենց այդտեղ: Չէինք ցանկանում ամբողջ ուժը վատնել այդ մի քանի կմ-ի վրա եւ որոշեցինք դիմել “автостоп” տարբերակին:  Մեզ օգնության հասավ տարիքով մի մարդ՝ իր “УАЗ” մակնիշի մեքենայով եւ մեզ հանեց վերեւ եւ հասցրեց մինչեւ Ապարան (10 կմ):

Քանի որ մեզ էլ չէր սպառնում մինուսային ջերմաստիճանը, մենք հրաժեշտ տվեցինք այդ մարդուն եւ նորից ճանապարհ ընկանք: Մի տեսակ զարմանալիորեն հեշտ էինք ու արագ էինք ընթանում Ապարանից հետո: Չնայած որ բարձրանում էինք, բայց թեթեւ էինք զգում մեզ: Մի խոսքով Ապարանից մինչեւ Աշտարակ մենք չքշեցինք, այլ սլացանք: Կայծակնային արագությամբ անցանք այդ 25կմ-ը, կարծես նոր էինք տնից դուրս եկել: Աշտարակում արդեն ամեն ինչ պայծառ ու արեւոտ էր: Թեթեւացրինք հագներիս եղածը, մի քանի նկար արեցինք ու նորից ճամփա ընկանք: Ճանապարհի այդ վերջին հատվածը ուղղակի հաճելի զբոսանքի վերածվեց: Առաջին անգամն էր, որ այդքան մեծ երթեւեկության մեջ էի հեծանիվ քշում: Հեռաքրքիր էր պատահած ամեն բան:

Երեւան մտնելու պահն ամենահիշարժանն էր ինձ համար, երբ ես գոռացի «Yeaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!!! Ստացվեեեեեեեեեեեց, մենք դա արեցինք, ՈՒռաաաաաա…»: Երեւանի մեջ արդեն զգուշությունը կրկնապատկվեց, քանի որ առաջին անգամն էի երթեւեկում մեծ փոխոցներով ու խառը – մառը թրաֆիկով:

Վերջապես հասանք մեր վերջին կանգառին՝ «ՀՎԶ» հեծանիվների արհեստանոց, որտեղ որտեղ հավաքվել էին «Հեծանիվ +» հ/կ -ի հեծանվորդները եւ պատրաստվում էին ուղեւորվել դեպի ԵՊՀ՝ բացելու հեծանիվների առաջին կայանատեղին: Մեզ տեսնելուց իհարկե զարմացան բոլորը. անսպասելի էր բոլորի համար մեզ տեսնել հեծանիվներով: Բոլորին բարեւելուց ու մի քանի բառ փոխանակելուց հետո բոլորով ճամփա ընկանք:  Մոտավորապես մի 25 հոգանոց շարասյունով հաճելի «զբոսանք» արեցինք Երեւանի մի քանի փողոցներով, մտանք նաեւ Մաշտոցի այգի: Այգում դեռ շատ մարդ չկար այդ պահին, միայն ոստիկաններ ու բանվորներ էին: Նկարվեցինք այգում ու շարժվեցինք դեպի ԵՊՀ, որտեղ մեզ էր սպասում հեծանիվների կայանատեղին: Հանդիսավոր կերպով բացեցինք կայանատեղին, մի քիչ մնացինք այնտեղ ու հետ եկանք:«Առագաստ» սրճարանի կողքի այգում մի քիչ հանգստցանք, կերանք «Հեծանիվ +» ի հյուրասիրած պոնչիկները եւ նորից եկանք Մաշտոցի այգի: Այգին արդեն մարդաշատ էր: Մի խոսքով, երկար բարակ չպատմեմ ամեն վայրկյանը,  քանի որ այգում միշտ նույն կայֆ ու հավեսով մթնոլորտն է, եթե ուզում եք զգալ ու վայելել, ապա գնացեք  ու միացեք այն մարդկանց, ովքեր շուրջ 2 ամիս է պայքարում են այգու համար:

Այդ օրը մեզ իր տանը հյուրընկալեց մի շատ լավ ընկեր՝ Արթուրը, ում մեր կողմից մեծ շնորհակալություն՝ հյուրասիրության ու ջերմ դիմավորելու ու ճանապարհելու համար:

Այս ճանապարհորդությունը ինձ մեջ ավելացրեց վստահությունը՝ սեփական ուժերի նկատմամբ: Ցույց տվեց, որ անհնարին ոչ մի բան չկա. ուղղակի մեծ ցանկություն է պետք: Իմ մեջ ջարդվեց եւս մի «Չեմ կարող»: Լիքը- լիքը դրական էմոցիաներով լցրեց ներսս: Մնացածին էլ առիթ տվեց նախանձելու, ոգեւորվելու, զարմանալու ու հիանալու:Չեմ փոշմանել, որ գնացել եմ այս քայլին ու ավելի հեռուն գնալու մտքեր են առաջացել, որոնց մասին կիմանաք շուտով ու լավ կլինի, որ նաեւ միանաք:

Ահա եւ եկավ վերջն իմ պատմության, եւ քանի որ ամեն մի բանի ավարտ մի այլ բանի սկիզբ է, ես ձեզ խոստանում եմ նորանոր արկածներ:

Նկարեց Բակուր Քոչարը

առողջություն + ժամանակ + փող = չեմ ծխում

Բարեւ՛, նախ կներեք, որ այսքան երկար լռում եմ, ուղղակի մի տեսակ մենակ եմ, չեմ կարում կարգին կիսվեմ մտքերովս: Հետս ինչ-ինչ բաներ են կատարվում, որոնց մասին միգուցե հետո կիսվեմ, երբ վերջնականապես ազատվեմ դրանցից:

Հա՛, բայց ինչքան էլ որ հոգեբանորեն պատրաստ չլինեմ ինչ-որ բան գրելու, մեկ ա, կան բաներ, որոնց մասին ես չեմ կարողանում լռել, հատկապես ինչ-որ ձեռքբերման, կամ հաջողության մասին: Ուրեմն սենց, էս գիշեր 2 շատ լավ  ֆիլմ նայեցի: Դրանք էին Սերգեյ Բոդրովի «Брат2» եւ «Сёстры» ֆիլմերն էին: Չեմ կարծում, որ կլինեն մարդիկ, ովքեր գոնե առաջին նշածս ֆիլմը դիտած չեն լինի, բայց եւ այնպես չեմ զլանում խորհուրդ տալ դիտել 2-ն էլ: Մի խոսքով, ֆիլմերը դիտելուց հետո մի քիչ պարապ մնացի ու մեկ էլ հո՛պ, որոշեցի մի սենց հաշվարկ անել: Հաշվեցի, թե քանի օր չեմ ծխել ու տենց… Եւ ահա թե ինչ պարզվեց:

Սկսած անցած տարվա Դեկտեմբերի 22-ից մինչեւ Ապրիլի 1-ը 101 օր է անցել, իսկ քանի որ ես նախկինում ծխում էի օրական մեկ տուփ, այսինքն՝ 20 հատիկ ծխախոտ, ես այս ժամանակահատվածում չեմ ծխել համապատասխանաբար 101 տուփ եւ 2020 հատիկ ծխախոտ…Կաաաաաաաա՜յֆ.  Գնանք առաջ եւ տեսնենք թե ուրիշ ինչ հետաքրքիր թվեր կան: Ուրեմն պարզվում է, որ ես խնայել եմ մոտավորապես 6060 րոպե, այսինքն՝ 101 ժամ , կամ 4 օր՝ չծախսելով 3-ական րոպե յուրաքանչյուր ծխախոտի հատիկի վրա: Էդքանի հետ մեկտեղ էլ խնայել եմ մոտավորապես մի 30 հազար դրամ, որն անիմաստ ծախսում էի ծխախոտի վրա՝ էլ ավելի հարստացնելով ծխախոտագործներին, որոնք ինձ թվում է յուրաքանչյուր նոր ծխողի համար ավելի են ուրախանում, քան սեփական երեխայի ծնունդով: Հիմա այս ամենը վերցնենք մեկ տարվա կտրվածքով: Ստացվում է, որ ես մեկ տարվա ընթացքում չեմ ծխի 6060 հատիկ ծխախոտ, այսինքն կունենամ 12 օր ազատ ժամանակ եւ կխնայեմ 90 հազար դրամին մոտ գումար:

Ըհըըըըըըըըըըըըըը՜, տարվա մեջ կարելի ա մեկ անգամ 12 օրով հեծանվով գնալ օրինակ Թռչկանի ջրվեժի մոտ վրանային ճամբար ու մի լավ հանգստանալ, իսկ ավել 90 հազարն ինձ թվում ա վնաս չի տա, ինչպես ծխախոտը :Ճ Ծխոխներ ջա՛ն, հուսով եմ դուք էլ թարգը կտաք, ու մենք իրար հետ կգնանք հանգստանալու:

Հ.Գ. Մեկ անգամ եւս պարզ է դառնում, որ ծխելը դա առողջության, ժամանակի, փողի ու մի շարք այլ կարեւոր բաների վատնում է: Այն օգուտ է միայն ծխախոտ արտադրողին ու նրան, ով դրանից շահ ունի, բայց ոչ դու՛ք՝ ծխոխնե՛րդ: Յանիմ նորություն ասեցի չէ՞, բայց ցավալին էն ա, որ բոլորը դա գիտեն, բայց շարունակում են ծխել: Հարկավոր է վերջ տալ էդ չարիքին մեկընդմիշտ, ու դրանում արդեն միմիայն դուք կշահեք, իսկ տուժողները թող գնան ու դարդից ծխեն :Ճ

Հա՛, մեկ էլ չմոռանամ ասել, որ ծխախոտից աշխարհում տարեկան մահանում է շուրջ 3 մլն մարդ՝ այնքան, ինչքան Հայաստանում մարդ է բնակվում: Խուսափե՛ք լինել այդ մահացող Հայաստանի ցուցակում: Դուք դրա շանսն ունեք:

Վերջապես միացա «Սափրագլուխներին»

Երեկ բոլորիս համար երազանքների օր էր: Քանի որ բախտ էր վիճակվել ապրել մի

օր, որի ամսաթիվը 100 տարին մեկ է այդպիսին լինում: Խոսքս 11.11.11 ի մասին է:

Singing patriotic songs

Բայց իմ եւ շատ «Թռչկանցիների» համար այդ օրն առանձնահատուկ նշանակություն ուներ, քանի որ հավաքվելու էինք «Armenian Extreme Club»ում՝ նշելու մեր բոլորիս հաղթանակը:

Ես եւ 3 ընկերներս՝ Գոռը, Արմենը, Ռոման, եւս որոշեցինք այդ «երազանքի» օրը լինել մեր ճամբարակից ընկերների հետ: Հասանք երեկոյան ժամը 8 ին: Մեզ դիմավորեցին Ավետը եւ Գեւորն ու ուղեկցեցին ակումբ:

Gor and Armen with guitars

Մթնոլորտն ահավոր ջերմ էր. բոլորս ուրախ էինք կրկին անգամ հանդիպելու միմյանց: Տրամադրություններս ավելի բարձրացավ Օղու եւ “Redbull” ի խառնուրդից ստացված անկրկնելի խմիչքի մի քանի բաժակից հետո, որը մեզ համար պատրաստում էր Գոռ Հովհաննիսյանը: Միանգամից անցանք մեր սիրելի գործին. Նստոտելով պատերի տակ՝ սկսեցինք երգել հայրենասիրական երգեր, որոնզ մեծ վարպետ Եղիան ուղղակի թնդեցնում էր ակումբի պատերը: Նվագակցում էին կիթառահարներ Արմենն ու Գոռը Վանաձորից:

Անցել էր մի կամ 2 ժամ, եւ տրամադրությունս հասել էր իր պիկին: Որոշեցի միանալ իմ «սափրագլուխ ընկերներին», որոնց կարծես դավաճանել էի ճամբարում՝ խնայելով մազերս: Սխալս ուղղելու հարցում իր օգնությունն առաջարկեց մեր «Վարսավիր» Սամվելը: Չնայած նրան, որ ցուրտ էր , եւ ջուրն

Gini Lits

անչափ սառն էր՝ իմ վճռականությունը թույլ չէր տալիս հետ կանգնել որոշումիցս: Սամվելն սկսեց իր «Բարի գործը», եւ չէր անցել 15 րոպե, երբ մեզ «դավաճանեց» ածելին: Ընկերներս գնացին նորը գնելու իսկ ես կիսասափրված գլխով միացա պարողներին: Զավեշտալի տեսարան էր, բայց շատ հաճելի էր: Անցավ եւս մի կես ժամ, եւ պարզվեց, որ մայրաքաղաքի կենտրոնում ուղղակի անհնար է գնել սափրման պարագաներ: Բայց Սամվելի վճռականությունը հաղթեց, եւ նա հնարագիտորեն ձեւափոխեց սափրիչը: Ուռաաաաաաաա՜, ես վերջապես «սափրագլխվեցի»:

Մի խոսքով, չեմ կարող ասել , թե հենց այդ էր իմ երազանքը, բայց ասեմ,որ այդ օրն ինձ համար կլինի ամենաերջանիկ օրերից մեկը:

Կեցցե՛ Թռչկանը, Կեցցե՛ «Սափրագլուխ բնապահպանը», Կեցցե՛ Սամվելը:

Yeghia

Hasmik (asala), Haykanush, Mariam

Samvel (headshaver) Hovhannisyan

Crazy dance

Me with half - shaved head

Dancing armenian

Հ.Գ. Նկարները Սամվել Հովհաննիսյանի եւ Հերմինե Եղիկյանի:

Դժվար էր, բայց հետաքրքիր (երբ սպասարկում էի ինտերնետ պրովայդերում)

Բարեւ՛, այսօր տանը մենակ էի: Նստած հեռուստացույց էի նայում, մեկ էլ` հեռախոսը զանգեց: Վերցրեցի լսափողը`

-Ալո, բարեւ ձե’զ:

-Բարեւ ձե’զ, ու՞մ եք ուզում

-Կներեք, սա «ինտերնետի՞ց» է :

-Ոչ՛ (մի քիչ նյարդայնացած  պատասխանեցի ես)

-Կներե՛ք…

Իրականում չէի ցանկանում այդ կնոջը կոպտել: Դա ինձ մոտ բնազդաբար ստացվեց: Ոչ այն պատճառով , որ նա սխալ էր ընկել, այլ այն պատճառով, որ նա զանգահարել էր ինտերնետ մատակարարներից մեկի սպասարկման կենտրոն: Եթե նա հարցներ, թե արդյոք սա ատամնաբուժարան է, ես մեծ հաճույքով կպատասխանեի , որ նա սխալ է ընկել, եւ ավելին՝ ես նրան անգամ օգնությունս կառաջարկեի: Հիմա ձեզ մոտ հարց կառաջանա, թե ինչի եմ այդքան նյարդայնանում «ինտերնետ մատակարար» բառի վրա:

Ինձ ճանաչողները կկռահեն, թե ինչի մասին է խոսքը, բայց , այնուամենայնիվ, ես կփորձեմ մի քիչ պատմել իմ կյանքի ամենազավեշտալի ու միեւնույն ժամանակ շատ նյարդայնացնող դրվագներից: Ընդամենը մի 2 ամիս է , ինչ ես էլ չեմ  աշխատում  մեր քաղաքի ինտերնետ մատակարարներից մեկում, որտեղ ես շուրջ 1 ու կես տարի աշխատել եմ որպես հաճախորդների սպասարկող, ցանցային ինժեներ, հեռախոսավար… եւ այլն…

Ինձ թվում է դուք արդեն կռահում եք, թե որն էր իմ նյարդայնանալու հիմնական պատճառը:

Այդ մեկ ու կես տարում ես անմիջական կապ եմ ունեցել «հաճախորդ» տերմինի հետ ՝ իր բոլոր հատկանիշներով հանդերձ:

Հարց՝

Ո՞րն է ձեր առաջին քայլը, երբ ձեր ինտերնետը կտրուկ անջատվում է, կամ երբ նկատում եք արագության նվազում, կամ էլ՝ երբ խաբանվում է ձեր համակարգչի աշխատանքը:

Պատասխան՝

Ելնելով իմ հարուստ փորձից՝ ես միանշանակ համոզված եմ , որ ձեզնից մեծ մասը, կա՛մ միանգամից զանգահարում է այն ինտերնետ մատակարարի սպասարկման կենտրոն, որի ծառայություններից օգտվում է, կա՛մ, փորձելով ինքնուրույն շտկել թերությունը, մի բան էլ իր կողմից է խափանում, ու, տեսնելով , որ քանի գնում , այնքան բարդանում է ամեն ինչ, որոշում է ի վերջո զանգահարել սպասարկման կենտրոն: Մի մասն էլ, ունենալով «Համակարգիչը ծերից ծեր իմացող» ծանոթ, ընկեր, կամ բարեկամ, դիմում է նրան: Միայն մի փոքր մասն են կազմում այն մարդիկ , ովքեր լավ են տիրապետում համակարգչին, եւ օգնության կարիք չեն ունենում, եւ նրանք, ովքեր ուղղակի համբերերատար սպասում են այնքան, մինչեւ որ պրոբլեմն ինքն իրեն կշտկվի:

Մենք էլ հիմնականում գործ էինք ունենում առաջին եւ երկրորդ մեթոդներով շարժվող հաճախորդների հետ, որոնք երբեմն անտանելի են: Մի քանի հատված ներկայացնեմ այդպիսի անտանելի հեռախոսազրույցներից:

-Ալո՛:

-Ահա՛. լսում եմ Ձեզ:

-Էս ինտերնետից ա՞

-Այո՛, խոսե՛ք, ինչո՞վ կարող եմ օգնել:

-Էս ինչի՞ կապ չկա:

-Ինչպե՞ս չի միանում:

-Միացնում եմ, չի միանում:

-Իսկ ի՞նչ նիշ է բերում (ասեմ, որ եթե չի հաստատվում միացումը, համակարգը պարտադիր բերում է երեք նիշանոց սխալ.  օր.Ошибка 678, 691, 769, 629…)

-Ոչ մի թիվ էլ չի բերում:

-Հնարավոր չէ՛: Եթե չի բերում , ուրեմն  դուք կապ ունեք:

-Վաաաա՜յ, դե ասում եմ չի բերում ու վե՛րջ:

-Մի քիչ սպասե՛ք, անպայման կբերի:

-Ահա՛, բերեց. գրված է ԱԱԱ-շիբ – կա 6**:

-Խնդրում եմ ռեսթարթ արեք համակարգիչը, եթե չօգնի , ապա նորից զանգահարե՛ք:

-Շնորհակալություն…

Այսպիսի զանգեր անընդհատ ու նույն բովանդակությամբ: Ես ընկնում էի դեպրեսիայի մեջ: Ախր ինչպե՞ս չընկնես, երբ մեկը զանգահարոմ ա ու ասում – «Բարիգու՛ն, բրատ ջա՛ն, էս «Սկայպ» խի՞ չկա», կամ «Բարեւ ախպերս, էս Սկայպս կանաչ չի, ինչիցա որ»… Ու դու պետք է շաաաաատ մեղմ ու ուսուցողական տոնով բացատրես, թե ինչն ինչոց է, այլապես կջղայնանա հաճախորդը: Մեջդ զսպոմ ես այն մեծ զայրույթը, որը առաջացավ այդպիսի անհեթեթ հարցից, ու հեզ տոնով պատասխանում ես – «Իսկ միգուցե ինտերնետին չե՞ք կպել», ու հրաաաաաաաշք… «Վա՜յ, կներես ախպերս, չէի տեսել»: Դե արի ու դիմացի: Կամ գիշերվա 4 ին, երբ արդեն մի կերպ ես աչքերդ բաց պահում, մեկ էլ զանգ՝

«Բարիգու՛ն ցավդ տանեմ, կներես, որ սենց ուշ եմ զանգում, ախպեր էս ֆլեշկես դնում եմ , լույսը վառում ա , բայց չի բացում, էդ ինչից ա՞»

Կարելի է ասել , ուղղակի հերոսություն ա այդքանից հետո մեղմ պատասխանելը: Կամ էլի նույն ժամերին զանգում են ու հարցնում , թե արդյոք մյուս ամիս կապերի գինը ընկնելու ա, թե չէ: Կզարմանաք, բայց ալդպիսի բաներ էլ են լինում ,երբ մեկը չի դիմանում մի քանի ժամ ու զանգում է գիշերվա 5 ին ,որպեսզի տեղեկանա գների էժանացման մասին:

Այսպիսի զանգեր կարող եմ թվել հազարներով: Բայց կա մեկը, որը իր (կներեք արտահայտությանս համար) տխմարության գործակցով ուղղակի ռեկորդակիր : Այն ես կհիշեմ մինչեւ կյանքիս վերջը՝

-Ալո՛

-Ահա՛ , լսում եմ ձեզ՚

-Ապե՛ր, էս ինչի՞ լապ չկա:

-Ի՞նչ թիվ է բերում:

-Ապե՛ր, թիվ չի բերում, ուղղակի սեւ էկրան ա:

-Սեւ՞

-Հա՛ ապեր, ոչ մի բան չի բերում:

-Կներեք , որ հարցնում եմ , համակարգիչը միացրե՞լ եք:

-Հա ախպերս, վայ չէ չէ չէ՜, կներես ցավդ տանեմ, մենակ էկրանն էի միացրել…

Բաաաաաաաաա՜: Ուղղակի չեմ կարում մինչեւ հիմա հասկանալ այդ տղային: Ես կյանքում չէի հանդիպել մի մարդու, ով չի տարբերում անգամ միացված ու Չմիացված համակարգիչը: Խոստովանեմ , որ այսպիսի բան միայն միայն Զադորնովից կարող էի լսել:

Կան մարդիկ, որոնց համար ինտերնետը դա միայն «Սկայպն» է, կամ «Օդնոկլասսնիկը», կամ էլ՝ «Մեյլ ի խաղերը»…

Զանգերի իսկական տարափ էր լինում, երբ ժամանակավորապես խափանվում էր ինտերնետի աշխատանքը: Այդ պահին քեզ թվում է, թե աշխարհի վերջը եկել է, ու մարդիկությունը կործանվում է աչքիդ առաջ:

Քանի որ ինքս էլ չեմ սիրում երկար – բարակ հոդվածներ կարդալ, այքանով ավարտում եմ պատմությունս: Հուսով եմ այն ձեզ դուր եկավ: Իսկ նրանք, ովքեր սիրում են այսպիսի զավեշտալի պատմություններ, կարող են ինձ գրել, եւ ես մեծ հաճույքով կպատմեմ հազարավոր այսպիսի պատմություններ, որոնց անմիջական մասնակիցն եմ եղել հենց ես՝ Միքայել (miksentius) Մխիթարյանս:

Հ.Գ. Ինչքան էլ զայրանաս, ինչքան էլ չարանաս հաճախորդի վրա, մեկ է , նրան պետք է հարգե՛ս ու պահպանե՛ս, քանզի «Գոյություն ունի միայն մեկ տնօրեն,դա հաճախորդն է: Նա կարող է զրկել աշխատանքից բոլորին՝ գլխավորից մինչեւ շարքային՝ ծախսելով իր փողերը մեկ այլ վայրում» – Sam Walton (Wal-mart)

HTC Desire HD «Երազանքների Սմարթֆոնը»

HTC DESIRE HD

HTC Desire HD on htc.com

General 2G Network GSM 850 / 900 / 1800 / 1900
3G Network HSDPA 900 / 2100
Announced 2010, September
Status Available. Released 2010, October
Size Dimensions 123 x 68 x 11.8 mm
Weight 164 g
Display Type LCD capacitive touchscreen, 16M colors
Size 480 x 800 pixels, 4.3 inches
– Accelerometer sensor for UI auto-rotate
– Proximity sensor for auto turn-off
– HTC Sense UI
– Multi-touch input method
Sound Alert types Vibration, MP3, WAV ringtones
Speakerphone Yes
– 3.5 mm audio jack
– Dolby Mobile and SRS sound enhancement
Memory Phonebook Practically unlimited entries and fields, Photocall
Call records Practically unlimited
Internal 1.5 GB; 768 MB RAM
Card slot microSD, up to 32GB, 8GB included, buy memory
Data GPRS Class 32
EDGE Class 32
3G HSDPA, 14.4 Mbps; HSUPA, 5.76 Mbps
WLAN Wi-Fi 802.11 b/g/n, DLNA
Bluetooth Yes v2.1 with A2DP
Infrared port No
USB Yes, microUSB v2.0
Camera Primary 8 MP, 3264×2448 pixels, autofocus, dual-LED flash, check quality
Features Geo-tagging, face detection
Video Yes, 720p
Secondary No
Features OS Android OS, v2.2 (Froyo)
CPU Qualcomm Snapdragon QSD8255 1 GHz processor
Messaging SMS(threaded view), MMS, Email, Push Email, IM
Browser HTML
Radio Stereo FM radio with RDS
Games Yes
Colors Black, Brown
GPS Yes, with A-GPS support
Java Via third party application
– Digital compass
– Dedicated search key
– Google Search, Maps, Gmail
– YouTube, Google Talk, Picasa integration
– MP3/AAC+/WAV/WMA9 player
– DivX/Xvid/MP4/H.263/H.264/WMV9/player
– Facebook, Twitter applications
– Adobe Flash 10.1
– Voice memo
– T9
Battery Standard battery, Li-Ion 1230 mAh
Stand-by Up to 490 h (2G) / Up to 420 h (3G)
Talk time Up to 9 h 15 min (2G) / Up to 5 h 30 min (3G)
Misc Price group