Բլոգի Արխիվ

Նամակ Արմենին (23.12.2006)

Բարեւ,

Այսօր ամենամոտ ընկերներիցս մեկը՝ Արմենը, իր սենյակում գտել է  մի նամակ, որը ես իրեն եմ ուղարկել, երբ 6 ամսվա

Մեհրաբի զորամասը (2006 – 2008) – Մոս Աթյան

ծառայող էի: Անցել է 6 տարի, ու այսօր կարդալուց ինքս ինձ վրա զարմանում եմ, միթե ես եմ գրել սա: Շատ եմ ուրախանում, որ հնից մի բան ա պատահական գտնվում ու լավ հուշեր ա արթնացնում: Այս նամակը դրանցից մեկն ա: Մի պահ վերհիշեցի էդ թվերը, Ռոքի հանդեպ ունեցած ֆանատիզմը, բանակային ահավոր լեքսիկոնն ու լիքը-լիքը էլի բաներ: Մի խոսքով, կարդացեք խնդրեմ, բայց շատ չխնդաք :Ճ՝

Բարեւ հայոց rock մասսային

especially (հատկապես)

Մեր ախպոր հարմար ախպեր, հավեսով հնգեր Արմենին

Բարեւ ախպերս, ո՞նց ես, քեֆ-հալ ախպեր ջան: Ախպեր կներես, որ էս 6 ամսմ քեզի չեմ գրել, ուղակի լոմկեն ու զբաղվածությունս թույլ չեն տվել, որ գրեմ: Սրանից հետո հնգեր ինչքան ձեւ ըլնի պտի վիզ դնեմ, գրեմ: Դե ազիզ իմ մասին ի՞նչ ասեմ, մի բանի անունը, որ ծառայություն ըլնի, ինչ պռտի ըլնի, մի «տուուուու» կյանք:

Ուրեմն ասեմ քեզ էս 6 ամիս ա էսօր, ինչ ծառայմ եմ (մոտավորապես 180 – 190 օր), էդքան ծառայությունից երեւի մի կես ժամ էլ չի եղել, ինչ rock եմ լսել, դե դու ուժե պատկերացրու, թե ինչ վիճակում եմ ես: Ծառայությունս ֆսսմ ա (անցնմ ա, թռնմ ա…) չեմ զգացել, թե ոնց ա էս 6 ամիսն անցել: Սկզբում էտ ա գիդես Բերդի չաստմ էի ծառայում (4ամիս), էտի ախպեր մի «***» տեղ ա, ծառաելու տեղ չի [մի քանի նախադասություն հանված է]: Հետո ախպեր պերեվոդ արին Բերդից մի 50 կմ հեռու մի ուրիշ չաստ, անունը Մեհրաբ, մի հատ չոլ ա, ոչ մի մարդկություն, տուն, կամ էդ կարգի բաներ, վոբշմ, եթե մեր չաստի շինությունները չլնեն, կասես երեւի ինչ աշխարհը ստեղծվել ա, ըստեղ մարդ ոտք չի դրել: Բայց ախպեր թույն չաստ ա, կայֆավատ ա, ամեն ինր լավ ա, ոբշմ տնեցիք ասած կլնեն, որ մուզզվոդ եմ ծառայմ (барабаншик) եմ ախպեր, գնդի ամենակայֆավատ տեղն եմ ծառայմ:

Հա մոռացա ախպեր, մուզզվոդից առաջ 14 օր պոստ (սահման) եմ պհել [մի քանի նախադասություն հանված է]: Ստեղ հետս ծառայող լիքը Կիրովականցի (զեմ) կա: Դաժե հետս մի հատ ծառայող կա, ով 6 ամիս Quake – ի հետ ա ծառայել:

Ազիզ դե էլ ինչ ասեմ իմ մասին, ըտենց առանձնապես բան էլ չկա ասելու ջոգմ ես: «Լոքշ» լռվցնմ եմ:

Հմիկ ախպերս անցնեմ քո վերջին ղրգած նամակիդ պատասխանելուն: Ընդեղ էտ ա գրել էիր, որ վերջին զանգիդ ուզմ եք նվագեք-մվագեք: Նվագեք ախպեր, լավ բան եք որոշել, ընդեղ մի բառաբանշիկ ճարեք, թող յոլլա տանի:

Արմենչո ջան ընձնից քեզ խորհուրդ, պարապի, վիզ դիր, որ ընդունվես, թե չէ բանակ գալը հեչ պետք չի: Տղերքին բարեւի սաղին՝ Էդգարին, Գուգոյին, Պայքարին, DJ – ին, Պրիմուսին, վոբշմ էլ չասեմ: Ազիզ մի քիչ էլ դիմացեք, մարդին օտպուսկ կգամ, սաղ լավ կլնի… Մյուս նամակին աշխտի Ա. – ի մասին մի քանի բան գրես, եթե ձեւ ունես:

Ախպերս էտ ա Նոր տարի ա գալիս, կարող ա ձեւ չլնի զանգելու, սաղիդ Նոր տարները շնորհավոր: Լսի, ուրեմն էս նամակը ում հետ հետ որ ուղարկմ եմ էլի հետ ա գալիս մի 5, կամ 7 օրից (ամսի 27-ին կամ 29-ին): Մերոնց հետ կապի մեջ կլնես, հմիկ քեզնից մի քանի բան եմ խնդրմ, որ էտ տղու հետ ուղարկես՝

1. SOAD- System of a down, Steal this album, Mesmerize, Hypnotize

2. Tool – Lateralus

3. Korn – Take a look in the mirror

4. Pink Floyd – Echoes

Էսքանը CD-ներով, մեկ էլ նաուշնիկ: Ախպեր էդքանը սազդավատ էս անմ ու մերոնց էս տալիս, որ էտ տղու հետ ուղարկեն: Ինձ թվմ ա, որ պադվադիտ չես անի: Էտի ուղարկի, որ ախպերդ բանակում կայֆավատ ըլնի: Էլ ինչ ասեմ ախպեր, լավ ըլնես, rock-ից հետ չկանգնես, մեկ էլ չմոռանաս, լավ պարապի, ընդունվի, որ էս տարի ու կեսը գլորեմ ու գամ, որ կայֆավատ ըլնենք….

Such a lonely day

And it’s mine

The most lonliest day in my life.

Because I am away from you all now.

23.12.2006

Վերջում մեկ-երկու պարզաբանում՝

1. Այն ժամանակ մեր զորամասում բջջային կապ բռնում էր միայն սարի ծայրին, դրա համար էլ նամակ գրելը հլա չէր վերացել, մի տեղ անգամ ես ուրախ եմ, որ նամակ էլ եմ հասցրել գրել: Դրանից հետո նոր ամեն ինչ զարգացավ նաեւ այնտեղ, ու վերացավ նամակ գրելու սովորույթը:

2. Ես, Արմենը եւ Պայքարը էդ ժամանակ տարված էինք ռոք խումբ ստեղծելու գաղափարի վրա: Lousnelius-ը նոր ստեղծված՝ ես գնացի բանակ: Իսկ Արմենենք շարունակեցին:

3. Ա -ն իմ սիրած աղջիկն էր, պայմանական տառ, չխորանաք…

4. Նշածս CD-ները ինձ հասան Դեկտեմբերի 29-ին, ու հիմա պարզ հիշում եմ, թե ինչպիսի ագահությամբ էի լսում….Հիշում եմ, տղերքը բոց էին արել, CD-ներից մեկի մեջ որպես Բոնուս մի հատ ռաբիզ երգ էին գցել :Ճ

5.Արտատպել եմ այնպես, ոնց-որ նամակի մեջ է եղել, միայն մի քանի նախադասություն՝ ի լավություն Ձեզ հանված է :Ճ

«Lav Eli»-ն Վանաձորում

Բարեւ, երեւի չկա մի Լոնդոնցի , ով չգիտի «Փինք Ֆլոյդ» խմբին, կամ չի հպարտանում դրանով, կամ էլ մի Լոս Անջելեսցի, ով

Գոռ Մխիթարյան

չգիտի «Մեթալլիկա» -ին ու տենց շարունակ:  Ճիշտ է այս 2 խումբը մոլորակի գանձերն են, բայց հենց իրենց քաղաքի բնակիչների համար մի ուրիշ զգացողություն է այդ խմբերի հանդեպ, քանի որ հենց իրենց քաղաքում են ստեղծվել այդ գիգանտները…

Մենք էլ՝ Վանաձորցիներս, նույնպես ունենք պարծենալու շատ բան: Դանցին մեկը հենց «Լավ Էլի» խումբն է: Շատ է պատահել , որ ինչ-որ մեկի հետ ծանոթանալիս երբ ասել եմ, որ Վանաձորից եմ, միանգամից ինձ հարցրել ա, թե արդյոք «Լավ Էլի», կամ «Որդան Կարմիր» խմբին գիտեմ, թե ոչ: Մի ուրիշ զգացողություն եմ ապրում այդ պահին, մի տեսակ դզում ա էդ պահին, որ ես Վանաձորցի եմ :Ճ

Իրոք մենք միշտ էլ ունեցել ենք լավ ռոք խմբեր: Մեզ մոտ միշտ առնվազն մի «շնչող» խումբ կա… Կարծես հերթափոխի պես գալիս ու գնում են…

Հիշում եմ Վանաձորի երկաթուղայինների այգու ակումբի համերգները, երբ շատ հաճախ տանը խաբելով էի գնում, քանի որ փոքր էի ու տանեցիք էլ չէին թողնում ռոք լսեմ :Ճ Բայց մեկ ա մի ձեւ համոզում էի ու գնում էի:

Անցան տարիներ, մեծացանք, կյանքը փոխվեց, կասետները դարձան դիսկեր, հետո  ֆայլեր, ամեն ինչ հասանելի դարձավ.  մի խոսքով, կյանքը դարձավ քիչ թե շատ անհետաքրքիր: Ու հիմա չեմ զգում էն ժամանակվա կայֆը, մաքրությունն ու ջերմությունը:

Մհեր Մանուկյան

Երեկ այդ ջերությունն ու մաքրությունը մի քանի ժամով ետ վերադարձան «Լավ Էլի»-ի օգնությամբ: Հայքի հրապարակում  մեր հին ու սիրելի ռոք խումբը մի քանի տարով ետ տվեց ժամանակը: Ցավոք, այդ էմոցիաները չեմ կարող տեքստի միջոցով փոխանցել: Ամեն ինչ հրաշալի էր: Չեմ հիշում ինձ այդպես ուրախ: Տենց կտրված չկայի երբեք:

Մի բան հասկացա, որ ոչ մի տեղ ու ոչ մի դեպքում ես այդ ջերմությունը չեմ զգացել ու էլ չեմ զգա: Մեր քաղաքում մեր քաղաքի ՄԵՐ, ՄԵՐ , ՄԵՐ սիրելի խումբն էր համերգ տալիս: Ամեն ինչ մերն էր, մերոնցական էր, հավես էր, ջերմ էր, բարի էր:

Շնորհակալ եմ տղերքից, որ գոնե մի քանի ժամով ետ ֆռցրին ժամանակները, պարգեվեցին էդ հին թվերի էմոցիաները, շնորհակալ եմ իմ կողքին, իմ շուրջբոլորը տժժացող էն մասսային, որի համար իրոք մեր ռոքն ամենալավն ա…Շնորհակալ եմ բոլորից, բոլորից լավ օր պարգեւելու համար…

Վերջում էլ առանց գովազդային ենթատեքստի նշեմ, որ մեզ այդ հիանալի համերգը նվիրեց «Բիբլոս» բանկը՝ իր վանաձորյան մասնաճյուղի 1-ամյակի կապակցությամբ:

Լուսանկարները՝ Վադրինե Գրիգորյանի

 

 

Դմբուզիկները (խամյակներն են) տժժում են 18+ :ՃՃՃ

Բարեւներ բոկորին․․․ Հիշում ե՞ք խամյակներիս, որոնց ես մի ժամանակ պահում էի։ էն որ դաժե մի անգամ փախուստի էին դիմել, բայց բարեբախտաբար հայտնվեցին օրվա վերջին․․․ Մի խոսքով, իրանց ես նվիրել եմ ընկերներիցս մեկին, ու համար ի սկզբանե հենց գնել էի իրանց։ Իրանք էնտեղ իրենք շատ լավ են զգում, ահավոր մեծացել են։ Արդեն ապրում են ոչ թե 3 լիտրանով բանկայի մեջ, այլ մի մեծ ակվարիում ա հատկացված իրանց համար, ու իրանք լավ ազատ կարողանում են տժժալ․․․

Դե արդեն 40 օրականից էլ ավել են, իսկ դա նշանակում է, որ արդեն ժամանակն ա, որ ի հայտ գային իրենց սեռական բնազդները։ Իրանց բախտն ահավոր բերել ա , որ վերցնելիս առանց իմանալու տարբեր սեռի եմ վերցրել, այլապես լավ չէր լինելու իրանց գործը։ (մի տեսակ շատ եմ «իրենք, իրանց» բառերն օգտագործում, կներե՛ք ։Ճ)։ Բանից պարզվում ա , որ սեւ խամյակը տղա է (որձ), իսկ սպիտակն աղջիկ (էգ)։

Էս քանի օրը տեղի ա անեցել իրենց առաջին գիշերը ։Ճ ։ Ու այդ ամենը մի զավեշտալի վիդեոյի նյութ է դարձել։ 2-րդ րոպեից սկսվում  ա տժժիկները ։ՃՃՃ, իսկ վերջում սպիտակ խամյակն ուղղակի շեյխի կայֆեր ա անում ։ԴԴԴ

Հաջողություն եմ մաղթում իրենց, տեսնենք թե երբ ու ինչքան ձագեր կծնվեն ։ԴԴԴ

[jwplayer mediaid="1019"]

 

Խամյակներիս փախուստն ու բռնվելը

Այսօր առավոտյան արթնացա ու սովորության համաձայն միանգամից աչքս գցեցի խամյակներիս բնին, որպեսզի տեսնեմ, թե

Ահա եւ այն անցքը, որով էլ փախել էին

ինչ վիճակում են, մեկ էլ նկատեցի այն, ինչի մասին ընկերներս զգուշացրել էին, բայց ես կարեւորություն չէի տվել: Տեսնեմ կարտոնե բնի ներքեւի անկյունում մի կլոր ծակ… Պահոոոոոոո՜, խամյակներն ամբողջ գիշեր ակտիվ կռծել ու փախել էին…

Ահավոր դուխս ընկավ էդ պահին. ներվայնացել էի, որ էդքան անհավատարիմ են… որ հարմար պահ էին գտել ու փախել… Համ էլ սկսեցի անհանգստանալ, քանի որ ուր ասես կարային գնային, ասենք կարային գնայի բաղնիք ու ջրերի մեջ ընկնեին ու սատկեին: Մի խոսքով, հազար ու մի բան կարար լիներ: Ըտենց մի ժամաչափ փնտրեցի ամենահնարավոր տեղերում, բայց տենց էլ չկարողացա գտնել… Հետո ընկերներիս խորհրդով մի քանի հատ արեւածաղկի սերմ դրեցի տան տարբեր անկյուններում, որպեսզի դրա հետեւից  դուրս գան, բայց մի քանի ժամ անց տենց էլ չհայտնվեցին:

Ամբողջ օրը մտքիս էդ էր: Մի խոսքով, երկարացնելու բան էլ չկա: Մի ժամ առաջ տուն մտա ու տեսնեմ, որ սաղ տնեցիք խառնված են իրար: Բանից պարզվում ա, որ գտնվել են փախստականները :Ճ

Իմ սենյակի անկյուններից մեկի հատակում մի հատ ծակ կա, որը հին սովետական ժամանակների խողովակներից մեկը հանելուց հետո տենց էլ չէինք փակել: Ես կասկածում էի, որ էդ ծակով մտած կլնեն պարկետի տակ: Տենց էլ կար: Փաստորեն ամբողջ օրը խամյակներն անց էին կացրել պարկետի տակ ու երբ որ սովել էին, դուրս էին եկել, որ կեր հավաքեն ու նորից փախնեն, քրոջս երեխեքը նկատել էին ու միանգամից շուխուր արել :Ճ Մամաս ու քուրս էլ բռնել էին ու գցել բանկայի մեջ:

Սա էլ հատակի անցքը, որով անցել էին հատակի տակ

Էն ի՜նչ խուճապի մեջ էին, չեք պատկերացնի: Ճար եղներ բանկան էլ կծակեին, որ էնքան ա փախնեն: Արագ-արագ կերը լցնում էին բերանները, որ տանեին հետները :Ճ Մի պահ մեղքս եկան, ուզում էին ազատ եղնեն:

Հիմա իրանք կրում են իրենց պատիժը 3 կիլոգրամանոց բանկայի մեջ, մինչեւ ես իրանց համար ակվարիում, կամ էլ վանդակ կճարեմ:

Հ.Գ. Պետք է ուրախանաս նրանով ,ինչ այդ պահին ունես եւ համբերատար, քիչ-քիչ գնաս դեպի ավելիին, իսկ միանգամից շատին ձգտելով՝ կարող է եւ կորցնես այն, ինչ ունես տվյալ պահին…

Վերջում էլ մի փոքրիկ վիդեո, որտեղ խուլիգան խամյակներն են արդեն բանկայի մեջ: Վիդեոյի որակի համար կներեք, տվյալ պահին ձեռքիս տակ միայն հեռախոս էր…

[jwplayer mediaid="979"]

 

The Black and the White – Իմ խամյակները

Բարեւ… Էսօր ինձ համար մի քիչ ուրիշ օր ա…Նախ չնայած վատ եղանակին՝ առավոտից հեծանիվ էի քշում ընկերոջ՝ Բակուրի

The Black and The White

հետ, շատ կայֆ էր, ծանոթացանք եւս 2 մեր խելքի տղաների հետ, ովքեր եւս հեծանիվը գերադասում են մնացած տրանսպորտի միջոցներից: Մի խոսքով, անկապ օր չէր էսօր:

Այ իսկ օրվա 2-րդ կեսին կատարվեց մի շատ հավես ու անակնկալ բան: Ես իմ ընկերներից մեկի հետ գնացի կենդանիների խանութ, քանի որ նա ցանկանում էր «խամյակ»* գնել: Մի քիչ խանութում լռվեցինք, խոսացինք խանութի աշխատողի հետ, խամյակին սիրեցինք, ու հանկարծ ես որոշեցի խամյակ գնել: Հիշեցի, որ իմ լավ ընկերներից մեկին խոստացել էի խամյակ նվիրել ու 2 հատ խամյակ գնեցի, որպեսզի մի քիչ պահեմ, մեծացնեմ ու նվիրեմ իրեն:

Բերեցինք մեր գրասենյակ, մի քիչ խաղացինք իրանց հետ, գնացինք թեփ բերեցինք, որ լցնենք իրանց տակ, ու ես եկա տուն: Միանգամից տեղավորեցի իրանց իմ համակարգչի արկղի մեջ, մի ամանի մեջ իրանց համար կաղամբ ու սերմեր լցրեցի ու սկսեցի հետեւել, թե ինչ են անում իրենք: Ասեմ, որ շատ վախեցած են, մտնում են թեփի տակ, իրար վրա են բարձրանում, երեւի տենց իրանց ավելի ապահով են զգում…

Նենց կայֆ դեմքեր են, արդեն մի 2 ժամ ա, ինչ սենյակումս են, բայց արդեն հաշտվել եմ իրանց հետ: Պատկերացնում եք, ես երաժշտություն չեմ միացրել, որ հանկարծ չվախենան, ոտքիս ծայրերով եմ քայլում, որ չջոկեն, որ ես էդտեղ եմ: Չգիտեմ, թե իրենք իրենց ոնց կզգան մութ տեղը, բարձր երաժշտության դեպքում:  Ոնց-որ տանը փոքրիկ երեխեք եղնեն, ում համար լռություն կպահպանես:

Նենց տարօրինակ ա… ընկել եմ ինետում իրանց մասին ինֆո եմ կարդում, փորձում եմ հասկանալ, թե ինչ կարելի ա, ինչ չի կարելի… Անգամ չգիտեմ, թե էգ են, թե որձ… Դրա համար իրանց անունները “The Black ” ու “The White” եմ դրել, քանի որ մեկը սեւ ա , մյուսը՝ սպիտակ… Մի խոսքով, ահավոր դեմքեր են… Հիմիկ էլ քնած են….

Հ.Գ. Մարդուն շատ քիչ բան է պետք, որպեսզի իրեն լավ զգա…

*Խամյակ – Ջրամուկ