Բլոգի Արխիվ

Իքնասիրահարվածություն…

Բարեւ՛, երկար ժամանակ ա էլի չեմ գրում, շատ գրելու բան կա, բայց մի տեսակ գրելս չի գալիս, ու ընդհանրապես , մի քիչ վատ շրջան ա ինձ մոտ… Հիմա էլ այն, ինչ կկադաք, նույնպես իմ գրածը չի, այլ իմ ամենամոտիկ ընկերնեից մեկի՝ Սերոբի գրածն է… Նյութը շատ ինֆորմատիվ է ու հստակ նակարագիր է տալիս տվյալ ուսումնասիրության օբյեկտ հանդիսացող մասսայի յուրաքանչյուր անհատին: Այս տիպի մարդիկ իրոք վտանգավոր են, իրենց հետ պետք է հնարավորինս առնչություն չունենալ… Ցավոք սրտի ես անձամբ մի որոշ ժամանակ առնչվել եմ նման «հիվանդ» հոգեբանության տեր մարդու հետ ու ասեմ, որ 100 եւ ավել տոկոսով համընկնում ա նյութի նկարագրին… Իրոք չարիք են նման մարդիկ, իրանք իրանց կաշին փրկելու համար պատրաստ են պղծել ցանկացած բան, ընդունակ են ամեն ինչի… ու ամենավատն էն ա, որ իրանց ինչքան ուզում ես ասա, որ իրանք վատն են, վատ բան են անում, մեկ ա, ցիրկի արջն ավելի շատ ա հասկանում, քան իրանց նման մեկը:

Մի խոսքով, հեռու տանից- տեղից, եթե նման մեկին էլ ռաստ կգաք, միանգամից առանց մտածելու ու վարանելու Ս****ր արե՛ք, թող գնան…

                                                 Ինքնասիրահարվածություն   

Զարգացման հոգեկան և մտավոր խանգարում, որը բնորոշվում է սեփական անձի յուրահատկության, իր հատուկ կարգավիճակի, մնացածների հանդեպ ունեցած առավելության մեջ ունեցած համոզվածությամբ, շրջապատողների կողմից անվերապահ դրական վերաբերմունքի մշտական ակնկալիքով, սեփական բացառիկության և նշանակալիության հանդեպ շրջապատի հիացմունքի պահանջով և ամեն գնով ուշադրության կենտրոնում լինելու ցանկությամբ: Այս շեղումն ունեցողներին հատուկ է ուրիշների հանդեպ կարեկցանք ցուցաբերելու անկարողությունը, վարքի ընդունված նորմերից ազատ լինելու չտրամաբանված ու ինքնանպատակ մոլուցքը ու այնպիս մտքերը, իբր շրջապատողները մշտապես հետաքրքրված են իր անձով ու նախանձում են իրեն:

Նման անձանց սուբյեկտիվ փորձը ներծծված է ամոթի զգացման ու ամոթ զգալու հանդեպ ունեցած վախի զուգակցմամբ: Ի տարբերություն մեղքի զգացման, որը կապված է այն զգացողության հետ, որ ինքը վատ է վարվել կամ վարվում, ամոթը նրանց մոտ շաղկապված է միայն այն զգացողության հետ, որ ինքը ուղղակի ընկալվո՛ւմ է որպես վատը, և որ իր՝ վատը լինելը արդյունք է ոչ թե սեփական արարքների, այլ մարդկանց սխալ վերաբերմունքի:

Այս խանգարումն ունեցողները հակված են արժեզրկել գործնականորեն ամեն ինչ, հընթացս իդեալականացնելով  այն ամենը, ինչն ասոցացվում է իրենց անձի հետ: Նրանք մեծ դժվարություններ են ունենում որևէ մեկին սիրել կարողանալու մեջ:

Համաձայն Քյորնբերգի՝ բնավորության նարցիստական գծերը ուժեղ ձևով հատվում են հիստերոիդ գծերի հետ, և, անձի՝ հիստերիկ բնույթի ծանր շեղումների դեպքում, այս և մնացած գծերը հանդես են գալիս մեկ ամբողջության մեջ:

Էգոիստի Ես-ը ձևավորված չէ: Նա դժվարությամբ է ընդունակ անձնային մերձեցման, ընդունակ չէ զիջելու, տեղի տալու, սիրելու, ինչպես նաև՝ խանդելու. իսկ եթե, այնուամենայնիվ, խանդ կա, ապա դա, ըստ էության, խանդ չէ, այլ սեփական անձի՝ սպասվածից պակաս արժևորման զգացում, և արթնանում է միայն այն փաստից հետո, երբ իր կողքի մարդիկ հայտնում են հարաբերություններին վերջ տալու մասին: Էգոիստին զուգընկերը պետք է որպես հայելի՝ իր անձի արտացոլման համար:

Այս շեղվածությամբ անձին ի հայտ բերելու մի քանի վստահելի ախտանիշ կա, որն արդյունավետ կիրառվում է հոգեթերապիայի մեջ.

* ուռճացված ինքնագնահատական

* սեփական գեղեցկության, խելքի ու հաջողությունների հանդեպ հիացմունք

* համոզվածություն սեփական բացառիկության մեջ:

* անընդհատ ու ամենուրեք (թեկուզ շինծու) հիացական խոսքերի ու դրվատական վերաբերմունքի պահանջ

* իր սխալները ներքուստ գիտակցելու, բայց հրապարակավ չընդունելու սկզբունք

* խորհուրդ հարցնելու կամ դրանք ընդունելու բարդութավորված անընդունակություն

* ինչ-որ առանձնահատուկ իրավունքներով օժտված լինելու երևակայություն

* մնացածի կողմից իր անձով հետաքրքրվելու ու նախանձելու կպչուն միտք

* մեծամիտ, սակայն իրականում ինքնահարգանքից զուրկ վարքագծի դրսևորում:

 

Հ.Գ. Դեռահասության շրջանում՝ դեռևս չձևավորված անձի պայմաններում, այս վարքագիծն ինչ-որ չափով օրինաչափ է: Սակայն արդեն սեռական հասունացումն ավարտված անձի դեպքում նման հոգեկերտվածքը հանդիսանում է լուրջ մտահոգության տեղիք:

 

Վերջում էլ սենց մի բան՝
Ինքնասիրահարված կանայք` Անկասկաց նրանք խնամված են և գեղեցիկ: Ինքնասիրահարված կանայք, որոնք ամեն ինչի (այդ թվում և բացասական արարքներ) պատրաստ են, որպեսզի իրենց հավանած տղամարդու կողքին հայտնվեն կամ արժանանան նրա ուշադրությանը և համակրանքին: Այսպիսի կանանց ոչինչ չի կանգնեցնի, ոչ այն որ տղամարդը ամուսնացած է, ոչ այն, որ իր ընկերուհու ընկերն է, ոչ էլ այն, որ սիրում է մել այլ կնոջ:
Այսպիսի կանայք սովորաբար եսասեր են և նրանց չի հետաքրքրում դիմացինի էմոցիաները:
Ինչո՞ւ են տղամարդիկ խուսափում ինքնասիրահարված կանանցից: Տղամարդիկ իրենք մեծ էգոիստներ են: Նրանք ենթագիտակցորեն զգում են, որ այսպիսի կանայք իրենց չեն սիրում, այլ սիրում են այն, թե ինչ կարող եք տալ նրան: Այսօր նա կարող է սեր խոստովանել, իսկ վաղը դուք նրան կհոգնեցնեք: Ոչ ոք չի ցանկանում ապրել անվերջ կասկածների մեջ:

Իհարկե տղամարդկանց մեջ կան ալտրուիստներ և էքստրեմալներ, բայց տղամարդկանց մեծ մասը կարիք ունի մեծ և անկեղծ կանացի սիրո և միայն այս դեպքում տղամարդը կպատասխանի փոխադարձաբար:

Անեկդոտ սատանայի ժողովի մասին

Վերջին օրերին համացանցում եւ այլուր թեժ քննարկումներ են գնում Մաշտոցի այգու պաշտպանության նստացույցի ու մնացած ակցիաների ակտիվիստ Բայանդուր Պողոսյանի, ով մի քանի օր առաջ հացադուլ էր հայտարարել այգու պաշտպանության համար,  անձնական կյանքի, նրա գաղափարների վերաբերյալ: Մասնավորապես նրա սատանիստական հակումների մասին հնչում էին տարբեր կարծիքներ,անգամ վիրավորական խոսքեր: Ոմանք էլ , այդ թվում նաեւ ես, շատ նորմալ էինք ընդունում այն փաստը, որ նա այնպիսին չի, ինչպիսին մեծամասնությունն է, ու ընդհանրապես, այս պայքարում մարդիկ ներգրավված են այնքանով, որքանով նրանք հանդիսանում են ՀՀ քաղաքացիներ ու ունեն հավասար իրավունքեր: Ասյտեղ մեզ բոլորիս համախմբում է մի նպատակ ու մի գաղափար, մենք պայքարում ենք անօրինականություններիդեմ, մենք բնություն ենք պաշտպանում, մենք պաշտպանում ենք մեր իրավունքները, որոնք ամեն քայլափոխի ոտնահարվում են: Ու այդ պայքարում ներգրավված են տարբեր տիպի , տարբեր նախասիրություների , տարբեր կրոնական ու քաղաքական հայացքների տեր մարդիկ, բայց նրանք այդ ամեն ինչը մի կողմ դրած՝ փորձում են օգուտ տալ երկրին ու հասարակությանը:

Իսկ ահա նրանք, ովքեր ցանկացան ու ցանկանում են բիծ գցել այդ ամենի վրա եւ գտնում են, որ սատանիստները բարի գործ չեն անում, փորձում են ճնշել հասարակ քաղաքացիներին, նրանց համար մի անեկդոտ եմ ներկայացնում, որում պարզ երեւում է, որ իրական չարագործներն ու ձեր ասած «սատանաները» Բայանդուրի նման հասարակ քաղաքացիները չեն ու մյուս սատանիստները, այլ…… չեմ երկարում, կարդացե՛ք, կհասկանաք:

***

Մի օր սատանան իր մոտ է կանչում Կառավարչյանին, Օրենսդրյանին եւ Ղեկավարյանին՝ տեղեկանալու նրանց ծրագրերի մասին:

Սկսում է Օրենսդրյանից՝

սատանա – Ինչ ես՞ մտածել հայերի հարցը վերջնականապես լուծելու ուղղությամբ:

օրենսդրյան -  Դե այնպիսի օրենքներ ենք մտածել, որ մարդիկ ստիպված կթողնեն-կգնան երկրից, իսկ մյուս օրենքով մենք նրանց գնալու համար ֆինանս ու փաստաթղթեր կտրամադրենք, այդպիսով կլուծենք այդ հարցը մեկընդմիշտ:

սատանա – Ապրե՛ս, լավ բան եք մտածել, իմ պլանների մեջ կար դա… լավ ես աշխատում:

Օրենսդրյանին  լսելուց հետո դիմում է Կառավարչյանին

սատանա -  Դու ինչ կասես, կառավարությունն ինչ՞ բանի է:

կառավարչյան – Դեեեեե, մենք էլ հարկերն ենք բարձրացրել, ապրանքների գներն ենք ավելացրել, մանր-մունր բիզնեսներին էլ ենք անգամ նեղում, հետզհետե մարդիկ սովից կամ կմեռնեն, կամ էլ տուն-տեղ կծախեն ու կգնան ստեղից, դե Օրենսդրյանն էլ իրանց առոք-փառոք կվտարի:

սատանա – Մդաաաաաա, լավ ա լավ ա, չեմ սխալվել քո ընտրության հարցում:Շարունակի՛ր:

Հերթը հասնում է Ղեկավարյանին՝

սատանա – Դե հիմա դու ասա, երկրի ղեկավարն ես, տեսնեմ դու ինչ ես պլանավորել:

ղեկավարյան – Արի՛, ականջիդ ասեմ, ամոթ ա, բարձրաձայն չեմ ուզում ասել:

Սատանան ականջը մոտեցնում է, ու ղեկավարյանի քչփչոցից միանգամից վախեցած խաչակնքում ա, թե` մեղա քեզ, Տեր Աստված: :Ճ

***

Հ.Գ. մաս առաջին:  Եթե որեւէ մեկը քեզ նման չի, դա չի նշանակում, որ ինքը սխալ ա, կամ էլ մեղավոր:

Հ.Գ. մաս երկրորդ:   Եթե օգուտ չեք կարողանում տաք, ապա մի՛ խանգարեք:

Հ.Գ. մաս երրորդ:       Սատանա կա քաղաքում, բայց ոչ Մաշտոցի պուրակում: Իսկ եթե ուզում եք իմանալ թե որտեղ, խնրեմ , միացե՛ք մեզ , մենք շուտ-շուտ ենք երթով գնում այնտեղ, ձեզ էլ կտանենք…

Նեռվերս գնաց, ա՛յ մարդ է՛․․․

Այ մա՛րդ, Անժելա Սարգսյանից պրծանք, հիմա էլ Սերգեյ Դանիելյան ենք պարացնելու։ Էս 2 օր ա մատներս եմ մաշում՝ էս թեմայի շուրջ մեկնաբանություններ ու գրառումներ անելով։ Նյարդերս արդեն տեղի են տալիս սենց բաներից։ Նրանից, որ մարդիկ քեզ չեն հասկանում, ու քիչ ա չեն հասկանում, մի հատ էլ չհասկանալով դնում բան- ման են գրում, հետո էլ չեն ուզում լսած եղնեն․ խուսափում են՝ անունը դնելով «թեմայից շեղվել»։

Դեեեեեեե, քանի որ բլոգումս հաստատ ես կարամ մինչեւ վերջ արտահայտեմ այն, ինչ մտածում եմ , որոշեցի վերջ դնել այս ամենին ու էլ չանդրադառնալ այս թեմային։

Նախ հիշեցնեմ, որ երեկ դերասան Սերգեյ Դանիելյանը գրեց մի հոդված էկոլոգիայի մասին, որում ակնհայտ ու լուրջ սրտացավություն կար բնության ու շրջակա միջավայրի հանդեպ։ Իսկապես դուխ կար այդ ամենի մեջ, բաաաաաաաաաաաաայց, մի մեծ սխալ էր թույլ տվել՝ Լոռվա մարզի ողջ բնակչությանը հասցնելով ըստ իս ամենածանր մարսվող վիրավորանքներից մեկը, այն է ՝ «Հայաստանի Լոռու մարզի բնակչությունը այնքան է լյումպենացված, որ փողի դիմաց պատրաստ է ամեն ինչի, անգամ կարող է աչք փակել հարազատ երեխայի նկատմամբ սեռական ոտնձգությունների վրա» ։

Ես ուրախ եմ, որ դերասանը դեմ է մանկապղծությանը, բայց դե չի կարելի մեկ-երկուսի արարքը հիմք ընդունելով՝ վիրավորել հազարների ու «լոռեցի» անվանը այդպիսի պիտակ կպցնել։

Մի խումբ ֆեյսբուքյան օգտատերեր՝ այդ թվում նաեւ ես, որոշեցինք արագ հայտարարություն կազմել եւ պահանջել դերասանից, որպեսզի հրապարակավ ներողություն խնդրի եւ հոդվածից հանի այդ տողերը։

Ամեն ինչ արվեց, ու վաաաաաաաայ էդ անելուն․ Միանգամից լրատվականները որսացին պահն ու սկսեցին գրոհել ամբողջ համացանցը (Անժելա Սարգսյան 2) : Ֆեյսբուքը կիսվեց 2 մասի․ ոմանք գտնում էին, որ պետք չէր խորանալ բառերի մեջ եւ հասկանալ միայն հոդվածի բուն իմաստը, ոմանք էլ խիստ դատապարտում էին, անգամ անվայել բառե

րով մեկնաբանություններ, սպառնալիքներ էին թողնում։ Երկու տեսակետի մեջ էլ տրամաբանություն կա։ Այն որ դերասանը արտահայտվում  է բնավերիչների դեմ, երեխաների հանդեպ սեռական ոտնձգությունների դեմ, դա լավ է։ Բայց մյուս կողմից չես կարում կուլ տաս են ինչ-որ կուլ չի գնում՝ անկախ ամեն ինչից։

Երբ Սյունիքի մարզպետը բնապահպաններից մեկին «Ճպուռ» անվանեց, բոլորը սկսեցին քարկոծել, դատապարտել, բայց ոչ մեկ չմտածեց , որ կարող ա ուրիշ իմաստով ա ասել։ Ես նրան չեմ գովում, բայց երեւույթը նույնն է՝ վիրավորանք, անկախ նրանից, թե ում կողմից է հասցվում այն՝ դերասանի, որը բնապահպան է, թե՞ մարզպետի, որը բնավերիչ է։  Հենց այս կողմնակալ ու ոչ ադեկվատ վերաբերմունքն է նույն երեւույթի նկատմա

մբ,որն ինձ դուր չի գալիս։ Դա արդեն պառակտում է մարդկանց ու լավ հետեւանքներ չի թողնում։
Այս 2 օրը ես սպառեցի ողջ էներգիաս, որը մտադիր էի սպառել հանուն լավ բանի՝ հանուն Թեղուտի պաշտպանության, բայց ինչ ստացվեց․ ես 2 օր միայն բանավիճում էի, գրոհում ու պաշտպանվում էի, գրում ու ջնջում էի, որն իսկապես ավելորդ էր ու շատ վատ հետք թողեց թե՛ իմ, թե՛ իմ շրջապատի վրա։

Ժողովուրդ ջա՛ն, չկարծեք, որ մենք՝ լոռեցիներս, չենք մտածում, որ Սերգեյ Դանիելյանը լավ բան էր ուզում անել։ Մենք դա լավ գիտակցում ենք, Մենք իրենից շնորհակալ ենք։ Բայց այդ ամենը կուլ տալն անհնար էր։ Դուք միայն մի հարցի պատասխանեք ինքներդ ձեզ՝ «Համաձայն ե՞ք նույն տիպի վիրավորանք ստանալ ու լռել, կուլ տալ միայն այն պատճառով, որ դա նպաստում է Թեղուտի պաշտպանությանը»։  Եթե «Ո՛Չ»- հալալ ա ձեզ, իսկ եթե «ԱՅՈ՛»․․․ էլի հալալ ա ձեզ․․․․

Հ․Գ․ Սերգեյ Դանիելյանը տղամարդավարի արեց այն, ինչ պետք էր անել՝ ներողություն խնդրեց՝ ընդունելով իր սխալը։

Այսքանով ես «Pass» , ես էլ սրա մասին ոչ կխոսամ, ոչ էլ կգրեմ․․․ ոչ ժամանակ կա, ոչ էլ նեռվեր ու հավես։ Ավելի կարեւոր բաներ կան անելու։

ԹԵՂՈՒՏԸ ՄԵԶ ՊԱՀԱՊԱՆ

Բանակն արդեն մեծ տղա է դարձել․․․

Դու զինվոր ե՛ս , դու կարեւոր ե՛ս։ Շատ սիրուն ու ճիշտ խոսքեր են։ Հանրային ալիքով հենց հիմա «Գեներալի աղջիկ» սերիալն ա գնում։ Սերիալի տեսարաններից մեկն էր, երբ գեներալը զինվորներից մեկի հետ ճաշարանում զրուցում է ու ոգեւորիչ խրատներ է տալիս։ Այնքան հետաքրքիր ու սիրուն էր խոսում այդ գեներալը, որ մի պահ ընկել էի երանությունների գիրկը․ ինձ պատկերացնում էի հզոր երկրի հզոր բանակում։ Բայց հանկարծ մի պահ հիշեցի Նախագահականի դիմաց ցույց անող Մայրերին, ու միանգամից հետ եկա ռեալ կյանք ու հասկացա, որ Հ1-ի «զակազնոյ» սերիալներից մեկն ա․․․

 Դե, քանի որ վաղը մեր Ազգային բանակի քսանամյակն է, ես էլ որոշեցի մի 2 բան գրել տոնի կապըկցու՛թյամբ (շեշտադրմանն ու բառի հեղինակային իրավունքը՝ Տիգրան Սարգսյանի ։Ճ)։

 Նախ շնորհավորում եմ մեր տղաներին, իրենց մաղթում առողջություն ու անվտանգություն, որն այս պահին ամենակարեւորն է։ Նրանց ծնողներին, հարազատներին ու ընկերներին, այդ թվում նաեւ ինձ, ցանկանում եմ անսահման համբերություն, ուժ ու կամք։ Հայրենի սահմաններին խաղաղություն եւ «անզեն» կյանք՝ որքան հնարավոր է։ Իսկ ղեկավարությանն էլ՝ խիղճ, պատասխանատվության զգացում, սրտացավություն, խելք, դիվանագիտական լավ հմտություններ, մի խոսքով, այն ամենն, ինչ բացակայում է․․․․

 Սերիալի մեջի գեներալը մի շատ լավ խոսք ասեց – «Բանակը պատիժ կրելու տեղ չի, զինվորը 2 տարի ապրում ա , այլ ոչ թե պատիժ ա կրում»։ Ինչքաաաաաաան կուզենայի, որ սենց լիներ, ինչքաաաաան կուզենայի, որ այս սերիալը հենց իրենք՝ սպաները նայեին։ Միգուցե լսեին կինոյի գեներալին։ Այն ինչ հիմա է կատարվում , անթույլատրելի է, անհանդուրժելի։ Այսպիսի անպատժելիության մթնոլորտ, այպիսի խառը-մառը իրավիճակ, այսքան վատ-վատ դեպքեր ուղղակ ի անթույլատրելի են այն բանակի համար, որը որ ներկայացնում են տարբեր իշխանական ամբիոններից։ Այն բանակի մասին , որի մասին լսում ենք հենց ղեկավարության կողմից, երազում են Ամերիկան, Ռուսաստանը, տո հենց Թուրքիան ու Ադրբեջանը․․․ Համոզված եմ, որ վաղը էլի կխոսան մեծ-մեծ, էլի կդնեն կգովան, էլի գլուխները բարձր կկանգնեն, բայց հենց տեղը կգա, որ մահացած զինվորների մասին մի 2 բան ասեն,այդ ժամանակ նորից կլռեն, կամ էլ թեմաները կփոխեն։

 Այն ամենը, ինչ իրականում կատարվում ա ,մենք դա չենք տեսնում, ոչ էլ լսում ենք։ Մենք միայն պատվերով կինոներ ենք նայում, պատվերով համերգներ ենք լսում, պատվերով մարդկանց խոսքեր ենք լսում։ Պրոպագանդում են զենք,պատերազմ, կռիվ, ու մի շարք սենց բաներ։ ԲՈՒՀ-երից բանակ են տանում՝ թույլ չտալով նորմալ կրթություն ստանալ։ Երկրից հեռանալու համար ստիպում են տոմսիդ պատճենը տալ զինկոմներին․․․Մանկապարտեզից բռնցրած տարբեր միջոցառումներով զենքի պաշտամունք են իրականացնում՝ անունը դնելով «Հայրենասիրական դաստիարակություն»․․․ Մի խոսքով, չեմ ուզում բողոքեմ շատ։ Միայն մի բան կասեմ։ Ծառայել եմ , զգացել եմ , տեսել եմ ու լսել եմ այն ամենը, ինչը չի մատուցվում այսօր հասարակությանը, այսինքն ինձ եւ ձեզ․․

Իսկ վերջում, տոնին ընդառաջ կուզեմ մի քանի բառ ուղղել այն մարդկանց, ովքեր պատասխանատու են այն ամենի համար, ինչ կատարվում է բանակում՝

 «Երկուշաբթիից ուրբաթ «Աննայի» ժամին նոր բազմասերիանոց ֆիլմ՝ «Գեներալի աղջիկը», դիտե՛ք ԱՌՌՌԱՋԻՆ ԱԼԻՔՈՎ»։ Գուցե ֆիլմից մի 2 լավ բան ընդօրինակեք ու հասկանաք, որ լավ բան չեք անում։ Մեկ ա մի օր գալու ա , որ հասկանալու եք ամեն ինչ, բայց այդ ժամանակ ուշ կլինի։ Դրա համար քանի շուտ ա խելքի եկե՛ք ու ապրե՛ք ըստ ձեր «զակազ» տված սցենարների։

Հ․Գ․ Ամեն ինչ չի , որ զենքի ու կռվի հաշվին կարելի է հասնել։ Խաղաղություն մեզ եւ մեր բանակին։

[jwplayer mediaid="700"]

 

Տեսանյութի հեղինակ «Խաղաղության երկխոսություն» ՀԿ

Հաշմանդամ ամուսին ինձ պետք չէ՛

Ահա մի կարճ պատմություն՝

2 տարի առաջ կլասսնիկներում պատահմամբ հանդիպեցի մի ռուս մարդու, ծանոթացանք, սկսեցինք ինետով շփվել, հիմա մենք շատ մտերիմ ընկերներ ենք, քանի որ ինքը նախկինում բիաթլոնիստ էր եղել, իսկ իմ կյանքում բիաթլոնը առանձնահատուկ տեղ է գրավում և հետո նա իրա անցյալում կապ է ունեցել հայերի հետ (Ղարաբաղի պատերազմի ժամանակ սնունդ է մատակարարել հայ զինվորներին, անգամ կյանքն է վտանգել մեր հայրենիքի համար)։

Իր մի սխալի պատճառով նա հաշմանդամ ա դարձել – դոպինգի չարաշահումից հիվանդացել է։ Մի երևույթ, որը շատ հաճախ է պատահում սպորտում։

Էսօր իմացա, որ իր կինը վերցրել է երեխաներին ու հեռացել տանից՝ պատճառաբանելով, թե «Ինձ հաշմանդամ ամուսին պետք չէ՛»։

Հիմա իմ ընկերը մնացել է մեն – մենակ, շատ հուսահատ վիճակում․․․

Իսկ հիմա հարց – «Հեռու բոլորիցս, լինելով ընկերոջս տեղը՝ ի՞նչ կանեիք»