Բլոգի Արխիվ

«Հայաստան – Մակեդոնիա» խաղից հետո…

Սրտանց շնորհավորում եմ մեր հավաքականին դիտարժան ու գոլառատ ֆուտբոլ խաղալու կապակցությամբ եվ շնորհակալությունս եմ հայտնում մեզ անմոռանալի ուրախ, պահեր պարգրեւելու համար: Բոլորս տեսանք, թե մեր Տղերքը ինչ արեցին խաղադաշտում: Բոլորս ենք տոնում այս հաղթանակը, բաաաաաաաաաաաայց, մեր կողքին ապրում են մարդիկ, ովքեր ՀԼԱ ԴԵՌ թերահավատորեն են մոտենում մեր ազգային հավաքականին ու ընդհանրապես ֆուտբոլին: Իսկ ինձ թվում է այդ մարդիկ անգամ իրենց են շատ ժամանակ թերագնահատում, ու այդպիսի մարդիկ երբեք էլ չեն կարող լավը ստեղծել ու լավացնել էն, ինչը որ ,ցավոք, վատ է, քանի որ այդ մարդկանց մտքին միմիայն փողերն են , որոնք մտնում էեն ուրիշների գրպանները,Սովետից® մնացած «բարի» հուշերը, եւ այլն… գումարած սերիալների վատ աղդեցությունը… Հիմա կհամոզվեք ինքներդ:

[Ինչպես միշտ]

- Ինչ կա՞ ազիզ:

-Իիիիիիիի՜, հեչ բան էլ չկա. գլուխս էրեկվանից պայթում ա…

-Խի՞, այ աղջի ջա՛ն

-Տո ես շատ գիտե՜մ… Երեկ  տունս սպորտզալ էին սարքել. Գագոյի ընկերներն էին եկել, Հայաստանի խաղն էին նայում: Տո՛ ասա ձեզ ինչ օգուտ, թե ով ում ա կրում. մեկ ա էդ փողերը սաղ իրանց ջեբերն ա գնում (նեղացկոտ տոնով):

- Էլ մի՛ ասա, մթոմ քիչ դարդ ունեինք, հմիկ էլ էս ֆուտբոլ ա ինչ զիբիլ ա, մեջ ա ընկել, մի 2 սերիալ էինք նայում, էդ ել են քթներիցս բերում:

- Աղջի ջաաաաաաաա՜ն, մենակ տենայիր, թե ինչ էին անում էս շաշ ու գիժ ժողովուրդը. դուրս էին եկել փողոցներն ու գժի պես գոռգռում էին…

- Լսում էի… ասա՝ ինչներիդ ա պեեեեեեեեեեեեեեեետք, ա՛յ պարապներ, ամեն ինչ խաղացել ենք , մնում ա ֆուտբոլը:

-Էնա Սերոժս էլ (էս էն նախորդ գրառմանս մեջի Սերոժն ա էլի :Դ) կպել ա , թե ֆուտբոլ եմ ուզում պարապեմ: Ասում եմ – «Ա՛յ տղաաա, սրանից լավ հոտ չի գալիս, թարգը տու՛ր, պարապմունքներիդ եդեւա՛, էգուց – էլօր, որ սրանք մեծացան, էդ վախտ բանի տեղ դնող չի եղնելու…» [ու տենց մի քանի րոպե խրատական...]

-Վու՜յ ազիզ, հետ պահե՛ք, էդ ֆուտբոլը ապագա չի, էս էն երկիրը չի, որ ֆուտբոլին տեղ տան: Սովետի ժամանակ էր , որ լավ էին նայում սպեորտսմեններին…

-Հմմմմ, ճիշտ էս ասում, հիշում եմ, որ քեռուս «ռոճիկը» բարձրացրել էին համամիութենական խաղերին հաղթելու համար…

-Էնաաաա՜, ինչ լավ բան արելա, էդ մենակ «Ռուսն» ա արել. հմիկ մենակ իրանց ջեբերն են լցնում…

 [Ու սենց պեսիմիստական, «տտտ-ռտտ» զրույցի բռնված հարեւանուհիները Հայաստան - Մակեդոնիա խաղի քննարկումներից հասան մինչեւ Իրաքի պատերազմ...իմ զահլեն էլ գնաց, որ ճիշտն ասեմ :Դ]

Հ.Գ. Ինչքան էլ զարմանալի են թվում այսպիսի անտրամաբանական ու հոռետեսական զրույցները, մեկ է ՝ այսպիսի զրույցներ կան ու բռնկվում են ամեն օր: Ցավալի է, բայց փաստ է:

«Սրճազրույց»

 «Սուրճի սեղան» ակումբը ողջունում է Ձեզ․․․

Սկսում եմ մի նոր ֆորմատի գրառումների շարք, որի նկատմամբ անտարբեր չի գրեթե և ոչ մեկը։ Հայերը սիրում են հարևանություն անել. Դա շատ հաճախ արտացոլվում է ամենօրյա սուրճի սեղանների շուրջ ծավալված զրույցներով, որտեղ քննարկվում են ընտանեական մանր-մունր խնդիրներից մինչև միջազգային մասշտաբի հիմնախնդիրներ։ Այս ակումբը անտարբեր չի մնում այդ զրույցների հանդեպ և փորձում է յուրովի լուսաբանել այդ հետաքրքրաշարժ զրույցները․․․

Coffee break and the whole World is under discussions․

[Զանգ հարևանուհուն]

-Բարև՛ , այ տնաշե՛ն, էս ու՞ր ես կորել, որ չզանգեմ, չես էլ հիշի որ հարևան ունես։

-Վաաաաաաայ՜ , աղջի ջան գլուխս խառն ա , չեմ հասցնում ոչ մի բան․․․․ ինչ՜ լավ ա զանգեցիր, ես էլ հենց նոր  քո մասին էի մտածում։

-Դե իջի՛ մեր տուն,կոֆեն դնում եմ, իջի մի քիչ խոսանք, հազիվ երեխեքը տանը չեն։

-Եղավ, էսա մի երկու շոր կա, փռեմ ու գալիս եմ․․․

[Մի քանի րոպե անց, հարևանուհու տանը]

-Ասում ես էդ ինչի՞ ա գլուխդ խառը։

-ԷԷԷԷԷԷԷԷ՜ եսիմ է, էս երեխեքի պարապմունքները արդեն մաշեցին ինձ, ամբողջ օրը վազ ու վազի մեջ եմ․

-Վաաայ՜ , էլ մի ասա, ես որ պատկերացնում եմ , ջանս մի տեսակ ա եղնում, ես չեմ դիմանա․ հալալ ա քո նեռվերին․․․

-Ասում ես ու թողնու՞մ, մարդս էլ առավոտ շուտ գնում ա գործի , գիշերը նոր գալիս ա․ սաղ իմ վրայա ու հլը մի բան էլ ամեն ինչի համար ես եմ պատասխան տալիս։

-Օ՛ֆ, չգիտեմ է՜, սա կյանք չի, որ մենք ենք ապրում, էս խեղջ երեխեքի գլուխը ինչ ասես բերեցին, հիմա էլ 12 տարի են սարքել դպրոցը․․

-Հա՛ , իրո՛ք , էս երեխեքին սարքել են փորձարկումների առարկա։

-Հմմմ, բա որոշե՞լ են, թե որտեղ են ընդունվելու երեխեքդ։

-Դե Սերոժս իրավաբանակ ա ուզում, Անժելաս էլ կպել ա , թե անգլիական եմ տալու։

-Օֆ, ես էդ անգլերենը չսիրեցի հեչ․․․

-Ես էլ չեմ սիրում , բայց դե, որ ուզում ա, ես ինչ անեմ․․․

[Ու կտրուկ թեման փոխվում է]

-Բա իմացաաաաաաաաաա՞ր, էն Արտակի աղջկան են փախցրել։

-Վույ աղջի ջա՜ն, իիիիիիիիի՜նչ ես խոսում, ոնց՞, երբ՞, ով՞․․․

-Բաաաա՜, իրա կուրսից մի տղայա․ ասում են՝ եկել են ուզելու, սրանք էլ չեն տվել, ինքն էլ փախցրելա։

-Բա հետո՞

-Դե էլ ինչ հետո, գնացել էն եքա կռիվ-ղալմաղալ են սարքել, վերցրել ու հետ են բերել․․․

-Այ քեզ բաաաաաաա՜ն, չեմ իմացել։

-Աղջի՛,  մի հատ իջի լուսիններից․ կողքդ սենց բաներ են եղնում, դու էլ՝ բանից բեխաբար․․․

-Օօօօօօօօօօ՜ֆ , ինչ ուզում են անեն, ես որ ասում էի մի քիչ ուշադիր եղեք, չէին լսում, դե թո՛ղ տուժվեն․

-Ճիշտ ես , թող դաս եղնի իրանց․․․

[ՈՒ տենց մի ժամաչափ ինքնամոռաց զրուցում էին , մինչև որ հյուր եկած հարևանուհին ավանդական ոճով ընդհատեց զրույցը]

-Վաաա՜յ աղջի ջան, էս ինչ երկար նստեցի, էսա Սերոժս կգա պարապմունքից, իսկ ես հլա ուտելու բան չեմ սարքել։

-Հաաաաաա՜, գնա ազիզ, ես էլ տենամ ինչ եմ սարքում։ Արդեն հոգնել եմ էս եփել – թափելուց․․․

-Բա ես ինչ ձև եմ հոգնել․․․ Դե լավ, ես թռա, ոնց որ եկավ արդեն, առայժմ․․

-Հաաաա՜, աղջի՛, շուտ շուտ երևա՛ , սաղ օրը մենակ-մենակ նստած եմ

-Եղավ, «Պակա»

[Շարունակելի․․․]