Բնությունը գանձ է…

Լինում է չի լինում, մի փայտահատ է լինում: Նա ապրում էր մի խրճիթում՝ իր ծեր մոր հետ: Նա մոտակա անտառից փայտ էր կտրում ու վաճառում, որպեսզի հոգար իր եւ իր մոր ապրուստը:Անգամ օգնում էր իր հարեւաններին: 

Նրա անունը Հայկ էր, նա ստացել էր լավ կրթություն, սակայն չգտնելով իր ստացած կրթությանը համապատասխան աշխատանք՝ թքել էր ամեն ինչի վրա եւ անտառի կողքին հիմնել էր իր խրճիթն ու ծառ կտրելով լուծում էր իր բոլոր խնդիրները: 

Չնայած որ նա այդ ճանապարհով օգնում էր նաեւ իր հարեւաններին, հարեւանները շատ էին անհանգստանում, որ իրենց անտառը օրեցօր զրկվում էր իր գեղեցկությունից ու վերածվում էր բացատի: Բայց Հայկը դեմ էր գնում բոլորին՝ ասելով, որ եթե ես ծառ չկտրեմ, ապա ես փող չեմ ունենա հաց գնելու համար: 

Բայց մի օր մի հրաշք տեղի ունեցավ: Առավոտյան ինչպես միշտ Հայկը սղոցն ու կացինը ձեռքին ճանապարհ ընկավ: Անտառ հասնելուն պես նրա աչքով ընկավ մի մենավոր ծառ: Այդ ծառը տարբերվում էր բոլորից: Հայկը զարմացած էր, թե որտեղից էր այդ անտառում բալենի հայտնվել: Բայց անգամ այդ նրան չկանգնեցրեց: Նա սղոցը մոտեցրեց ծառին, եւ այդ պահին մի հրաշք տեղի ունեցավ. բալենին խոսեց մարդկային լեզվով՝

«Մի՛ կտրիր ինձ, փայտահա՛տ, ես գիտեմ, որ դու դրանոց ես պահում քեզ ու քո մորը: Ճիշտ է ես հիմա անպետք եմ, ոչ մի բերք չեմ տալիս: Ինձ տարիներ առաջ Արմենակ անունով մի մարդ է տնկել իր տղայի ծննդյան առիթով»: 

Հայկը ապշած լսում էր: Դա նրա հայրն է եղել: Հայկը հիշեց, որ հայրն իր անունով ծառ է տնկել, բայց հոր անսպասելի մահվան պատճառով Հայկն այդպես էլ չէր տեսել այդ ծառը: Ծառը նորից խոսեց՝ 

«Ծառ մի կտրի՛ր, այլ ընդհակառակը, տնկիր, որ նա քեզ օդ ու կյանք տա, միգուցե ես էլ քեզ մի օր օգուտ կտամ»:

Հայկը երկար ժամանակ մնաց տեղում կանգնած: Չգիտեր ինչ անել, բայց որոշեց լսել ծառին: Գնաց տուն ,ամբողջ գիշեր չկարողացավ քնել: Առավոտյան վերցրեց մի դույլ ջուր եը բահ ու նորից գնաց անտառ, բայց այս անգամ նա գնաց բարի մտադրությամբ: Հասավ բալենուն, խորը շունչ քաշեց ու անցավ գործի: Նախ ջրեց ծառը, իսկ հետո բահով սկսեց փափկեցնել հողը: Հանկարծ բահը դիպավ մի կարծր բանի: Իմանալով ,թե քար է, Հայկը որոշեց փորել հողը եւ ազատել բալենուն քարերից: Փորելուց հետո նա տեսավ, որ թվացյալ քարը բնավ էլ քար չէր: Այն մի կավե կճուճ էր՝ լի ոսկե զարդերով: Հայկի ուրախությանը չափ չկար: Նա հանեց կճուճը, զարդերը թափեց հողի վրա եւ կճուճի տակ տեսավ մի թուղթ: Հանեց այն եւ սկսեց կարդալ՝

«Այս զարդերը իմ պապերի կտակած ողջ հարստությունն են, ու ես այն թաղում եմ իմ որդու՝ Հայկի անունով տնկած բալենու տակ: Ով մի օր կորոշի հոգ տանել իմ տնկած ծառի մասին, նա էլ թող վայելի այս հարստությունը՝ չմոռանալով նաեւ ինչ-որ չափ այն հատկացնել բարին գործերին -Արմենակ»:

Հայկը շփոթված զարդերը ետ լցրեց ու վազեց դեպի խրճիթը: Պատմելով իր հետ տեղի ունեցածը մորն ու հարեւաններին՝ նա իսկապես իրեն երջանիկ զգաց: Նա որոշեց իր ամեն կտրած ծառի տեղը մի նոր բալենի տնկել ու հոգ խնամել նրանց մինչեւ իր կյանքի վերջը:

Զեմֆիրա  Բեգլարյան  - 3րդ  դասարան

Հ.Գ. Բնությունը սիրում ու օգնում է մեզ այնքանով, որքանով մենք ենք սիրում ու օգնում նրան: Պետք չէ կտրել ծառերը՝ դրանց տակ գանձեր փնտրելու նպատակով, այլ պետք է խնամել նրանց, քանզի հենց ծառերն են գանձերը: Բնությունը հենց այն գանձն է, որը մեզ է տրված անշահախնդրորեն: Մենք պետք է պահենք այն ամեն գնով, ու նա մեզ կտա այն ամենը, ինչ մեզ պետք է, Սիրելի՛ Հայկի զավակնե՛ր: 

Այս պատմվածքը այսօր քրոջս աղջիկն էր գրել: Դպրոցում հրաշքների հետ կապված շարադրություն էին հանձնարարել: Ես էլ մի քիչ մոդիֆիկացրել եմ:


Fatal error: Uncaught Exception: 190: Error validating application. Application has been deleted. (190) thrown in /homepages/25/d390086818/htdocs/micstentus/wp-content/plugins/seo-facebook-comments/facebook/base_facebook.php on line 1044