Դժվար էր, բայց հետաքրքիր (երբ սպասարկում էի ինտերնետ պրովայդերում)

Բարեւ՛, այսօր տանը մենակ էի: Նստած հեռուստացույց էի նայում, մեկ էլ` հեռախոսը զանգեց: Վերցրեցի լսափողը`

-Ալո, բարեւ ձե’զ:

-Բարեւ ձե’զ, ու՞մ եք ուզում

-Կներեք, սա «ինտերնետի՞ց» է :

-Ոչ՛ (մի քիչ նյարդայնացած  պատասխանեցի ես)

-Կներե՛ք…

Իրականում չէի ցանկանում այդ կնոջը կոպտել: Դա ինձ մոտ բնազդաբար ստացվեց: Ոչ այն պատճառով , որ նա սխալ էր ընկել, այլ այն պատճառով, որ նա զանգահարել էր ինտերնետ մատակարարներից մեկի սպասարկման կենտրոն: Եթե նա հարցներ, թե արդյոք սա ատամնաբուժարան է, ես մեծ հաճույքով կպատասխանեի , որ նա սխալ է ընկել, եւ ավելին՝ ես նրան անգամ օգնությունս կառաջարկեի: Հիմա ձեզ մոտ հարց կառաջանա, թե ինչի եմ այդքան նյարդայնանում «ինտերնետ մատակարար» բառի վրա:

Ինձ ճանաչողները կկռահեն, թե ինչի մասին է խոսքը, բայց , այնուամենայնիվ, ես կփորձեմ մի քիչ պատմել իմ կյանքի ամենազավեշտալի ու միեւնույն ժամանակ շատ նյարդայնացնող դրվագներից: Ընդամենը մի 2 ամիս է , ինչ ես էլ չեմ  աշխատում  մեր քաղաքի ինտերնետ մատակարարներից մեկում, որտեղ ես շուրջ 1 ու կես տարի աշխատել եմ որպես հաճախորդների սպասարկող, ցանցային ինժեներ, հեռախոսավար… եւ այլն…

Ինձ թվում է դուք արդեն կռահում եք, թե որն էր իմ նյարդայնանալու հիմնական պատճառը:

Այդ մեկ ու կես տարում ես անմիջական կապ եմ ունեցել «հաճախորդ» տերմինի հետ ՝ իր բոլոր հատկանիշներով հանդերձ:

Հարց՝

Ո՞րն է ձեր առաջին քայլը, երբ ձեր ինտերնետը կտրուկ անջատվում է, կամ երբ նկատում եք արագության նվազում, կամ էլ՝ երբ խաբանվում է ձեր համակարգչի աշխատանքը:

Պատասխան՝

Ելնելով իմ հարուստ փորձից՝ ես միանշանակ համոզված եմ , որ ձեզնից մեծ մասը, կա՛մ միանգամից զանգահարում է այն ինտերնետ մատակարարի սպասարկման կենտրոն, որի ծառայություններից օգտվում է, կա՛մ, փորձելով ինքնուրույն շտկել թերությունը, մի բան էլ իր կողմից է խափանում, ու, տեսնելով , որ քանի գնում , այնքան բարդանում է ամեն ինչ, որոշում է ի վերջո զանգահարել սպասարկման կենտրոն: Մի մասն էլ, ունենալով «Համակարգիչը ծերից ծեր իմացող» ծանոթ, ընկեր, կամ բարեկամ, դիմում է նրան: Միայն մի փոքր մասն են կազմում այն մարդիկ , ովքեր լավ են տիրապետում համակարգչին, եւ օգնության կարիք չեն ունենում, եւ նրանք, ովքեր ուղղակի համբերերատար սպասում են այնքան, մինչեւ որ պրոբլեմն ինքն իրեն կշտկվի:

Մենք էլ հիմնականում գործ էինք ունենում առաջին եւ երկրորդ մեթոդներով շարժվող հաճախորդների հետ, որոնք երբեմն անտանելի են: Մի քանի հատված ներկայացնեմ այդպիսի անտանելի հեռախոսազրույցներից:

-Ալո՛:

-Ահա՛. լսում եմ Ձեզ:

-Էս ինտերնետից ա՞

-Այո՛, խոսե՛ք, ինչո՞վ կարող եմ օգնել:

-Էս ինչի՞ կապ չկա:

-Ինչպե՞ս չի միանում:

-Միացնում եմ, չի միանում:

-Իսկ ի՞նչ նիշ է բերում (ասեմ, որ եթե չի հաստատվում միացումը, համակարգը պարտադիր բերում է երեք նիշանոց սխալ.  օր.Ошибка 678, 691, 769, 629…)

-Ոչ մի թիվ էլ չի բերում:

-Հնարավոր չէ՛: Եթե չի բերում , ուրեմն  դուք կապ ունեք:

-Վաաաա՜յ, դե ասում եմ չի բերում ու վե՛րջ:

-Մի քիչ սպասե՛ք, անպայման կբերի:

-Ահա՛, բերեց. գրված է ԱԱԱ-շիբ – կա 6**:

-Խնդրում եմ ռեսթարթ արեք համակարգիչը, եթե չօգնի , ապա նորից զանգահարե՛ք:

-Շնորհակալություն…

Այսպիսի զանգեր անընդհատ ու նույն բովանդակությամբ: Ես ընկնում էի դեպրեսիայի մեջ: Ախր ինչպե՞ս չընկնես, երբ մեկը զանգահարոմ ա ու ասում – «Բարիգու՛ն, բրատ ջա՛ն, էս «Սկայպ» խի՞ չկա», կամ «Բարեւ ախպերս, էս Սկայպս կանաչ չի, ինչիցա որ»… Ու դու պետք է շաաաաատ մեղմ ու ուսուցողական տոնով բացատրես, թե ինչն ինչոց է, այլապես կջղայնանա հաճախորդը: Մեջդ զսպոմ ես այն մեծ զայրույթը, որը առաջացավ այդպիսի անհեթեթ հարցից, ու հեզ տոնով պատասխանում ես – «Իսկ միգուցե ինտերնետին չե՞ք կպել», ու հրաաաաաաաշք… «Վա՜յ, կներես ախպերս, չէի տեսել»: Դե արի ու դիմացի: Կամ գիշերվա 4 ին, երբ արդեն մի կերպ ես աչքերդ բաց պահում, մեկ էլ զանգ՝

«Բարիգու՛ն ցավդ տանեմ, կներես, որ սենց ուշ եմ զանգում, ախպեր էս ֆլեշկես դնում եմ , լույսը վառում ա , բայց չի բացում, էդ ինչից ա՞»

Կարելի է ասել , ուղղակի հերոսություն ա այդքանից հետո մեղմ պատասխանելը: Կամ էլի նույն ժամերին զանգում են ու հարցնում , թե արդյոք մյուս ամիս կապերի գինը ընկնելու ա, թե չէ: Կզարմանաք, բայց ալդպիսի բաներ էլ են լինում ,երբ մեկը չի դիմանում մի քանի ժամ ու զանգում է գիշերվա 5 ին ,որպեսզի տեղեկանա գների էժանացման մասին:

Այսպիսի զանգեր կարող եմ թվել հազարներով: Բայց կա մեկը, որը իր (կներեք արտահայտությանս համար) տխմարության գործակցով ուղղակի ռեկորդակիր : Այն ես կհիշեմ մինչեւ կյանքիս վերջը՝

-Ալո՛

-Ահա՛ , լսում եմ ձեզ՚

-Ապե՛ր, էս ինչի՞ լապ չկա:

-Ի՞նչ թիվ է բերում:

-Ապե՛ր, թիվ չի բերում, ուղղակի սեւ էկրան ա:

-Սեւ՞

-Հա՛ ապեր, ոչ մի բան չի բերում:

-Կներեք , որ հարցնում եմ , համակարգիչը միացրե՞լ եք:

-Հա ախպերս, վայ չէ չէ չէ՜, կներես ցավդ տանեմ, մենակ էկրանն էի միացրել…

Բաաաաաաաաա՜: Ուղղակի չեմ կարում մինչեւ հիմա հասկանալ այդ տղային: Ես կյանքում չէի հանդիպել մի մարդու, ով չի տարբերում անգամ միացված ու Չմիացված համակարգիչը: Խոստովանեմ , որ այսպիսի բան միայն միայն Զադորնովից կարող էի լսել:

Կան մարդիկ, որոնց համար ինտերնետը դա միայն «Սկայպն» է, կամ «Օդնոկլասսնիկը», կամ էլ՝ «Մեյլ ի խաղերը»…

Զանգերի իսկական տարափ էր լինում, երբ ժամանակավորապես խափանվում էր ինտերնետի աշխատանքը: Այդ պահին քեզ թվում է, թե աշխարհի վերջը եկել է, ու մարդիկությունը կործանվում է աչքիդ առաջ:

Քանի որ ինքս էլ չեմ սիրում երկար – բարակ հոդվածներ կարդալ, այքանով ավարտում եմ պատմությունս: Հուսով եմ այն ձեզ դուր եկավ: Իսկ նրանք, ովքեր սիրում են այսպիսի զավեշտալի պատմություններ, կարող են ինձ գրել, եւ ես մեծ հաճույքով կպատմեմ հազարավոր այսպիսի պատմություններ, որոնց անմիջական մասնակիցն եմ եղել հենց ես՝ Միքայել (miksentius) Մխիթարյանս:

Հ.Գ. Ինչքան էլ զայրանաս, ինչքան էլ չարանաս հաճախորդի վրա, մեկ է , նրան պետք է հարգե՛ս ու պահպանե՛ս, քանզի «Գոյություն ունի միայն մեկ տնօրեն,դա հաճախորդն է: Նա կարող է զրկել աշխատանքից բոլորին՝ գլխավորից մինչեւ շարքային՝ ծախսելով իր փողերը մեկ այլ վայրում» – Sam Walton (Wal-mart)


Fatal error: Uncaught Exception: 190: Error validating application. Application has been deleted. (190) thrown in /homepages/25/d390086818/htdocs/micstentus/wp-content/plugins/seo-facebook-comments/facebook/base_facebook.php on line 1044