«Հայաստան – Մակեդոնիա» խաղից հետո…

Սրտանց շնորհավորում եմ մեր հավաքականին դիտարժան ու գոլառատ ֆուտբոլ խաղալու կապակցությամբ եվ շնորհակալությունս եմ հայտնում մեզ անմոռանալի ուրախ, պահեր պարգրեւելու համար: Բոլորս տեսանք, թե մեր Տղերքը ինչ արեցին խաղադաշտում: Բոլորս ենք տոնում այս հաղթանակը, բաաաաաաաաաաաայց, մեր կողքին ապրում են մարդիկ, ովքեր ՀԼԱ ԴԵՌ թերահավատորեն են մոտենում մեր ազգային հավաքականին ու ընդհանրապես ֆուտբոլին: Իսկ ինձ թվում է այդ մարդիկ անգամ իրենց են շատ ժամանակ թերագնահատում, ու այդպիսի մարդիկ երբեք էլ չեն կարող լավը ստեղծել ու լավացնել էն, ինչը որ ,ցավոք, վատ է, քանի որ այդ մարդկանց մտքին միմիայն փողերն են , որոնք մտնում էեն ուրիշների գրպանները,Սովետից® մնացած «բարի» հուշերը, եւ այլն… գումարած սերիալների վատ աղդեցությունը… Հիմա կհամոզվեք ինքներդ:

[Ինչպես միշտ]

- Ինչ կա՞ ազիզ:

-Իիիիիիիի՜, հեչ բան էլ չկա. գլուխս էրեկվանից պայթում ա…

-Խի՞, այ աղջի ջա՛ն

-Տո ես շատ գիտե՜մ… Երեկ  տունս սպորտզալ էին սարքել. Գագոյի ընկերներն էին եկել, Հայաստանի խաղն էին նայում: Տո՛ ասա ձեզ ինչ օգուտ, թե ով ում ա կրում. մեկ ա էդ փողերը սաղ իրանց ջեբերն ա գնում (նեղացկոտ տոնով):

- Էլ մի՛ ասա, մթոմ քիչ դարդ ունեինք, հմիկ էլ էս ֆուտբոլ ա ինչ զիբիլ ա, մեջ ա ընկել, մի 2 սերիալ էինք նայում, էդ ել են քթներիցս բերում:

- Աղջի ջաաաաաաաա՜ն, մենակ տենայիր, թե ինչ էին անում էս շաշ ու գիժ ժողովուրդը. դուրս էին եկել փողոցներն ու գժի պես գոռգռում էին…

- Լսում էի… ասա՝ ինչներիդ ա պեեեեեեեեեեեեեեեետք, ա՛յ պարապներ, ամեն ինչ խաղացել ենք , մնում ա ֆուտբոլը:

-Էնա Սերոժս էլ (էս էն նախորդ գրառմանս մեջի Սերոժն ա էլի :Դ) կպել ա , թե ֆուտբոլ եմ ուզում պարապեմ: Ասում եմ – «Ա՛յ տղաաա, սրանից լավ հոտ չի գալիս, թարգը տու՛ր, պարապմունքներիդ եդեւա՛, էգուց – էլօր, որ սրանք մեծացան, էդ վախտ բանի տեղ դնող չի եղնելու…» [ու տենց մի քանի րոպե խրատական...]

-Վու՜յ ազիզ, հետ պահե՛ք, էդ ֆուտբոլը ապագա չի, էս էն երկիրը չի, որ ֆուտբոլին տեղ տան: Սովետի ժամանակ էր , որ լավ էին նայում սպեորտսմեններին…

-Հմմմմ, ճիշտ էս ասում, հիշում եմ, որ քեռուս «ռոճիկը» բարձրացրել էին համամիութենական խաղերին հաղթելու համար…

-Էնաաաա՜, ինչ լավ բան արելա, էդ մենակ «Ռուսն» ա արել. հմիկ մենակ իրանց ջեբերն են լցնում…

 [Ու սենց պեսիմիստական, «տտտ-ռտտ» զրույցի բռնված հարեւանուհիները Հայաստան - Մակեդոնիա խաղի քննարկումներից հասան մինչեւ Իրաքի պատերազմ...իմ զահլեն էլ գնաց, որ ճիշտն ասեմ :Դ]

Հ.Գ. Ինչքան էլ զարմանալի են թվում այսպիսի անտրամաբանական ու հոռետեսական զրույցները, մեկ է ՝ այսպիսի զրույցներ կան ու բռնկվում են ամեն օր: Ցավալի է, բայց փաստ է:


Fatal error: Uncaught Exception: 190: Error validating application. Application has been deleted. (190) thrown in /homepages/25/d390086818/htdocs/micstentus/wp-content/plugins/seo-facebook-comments/facebook/base_facebook.php on line 1044